#پویش «هوای تو را دارم»
در روزهایی که جامعه ما با شرایط دشوار و ناپایدار جنگی روبهروست، بسیاری از افراد بیش از هر زمان دیگری نیازمند احساس دیدهشدن، همراهی و حمایت هستند. در چنین موقعیتهایی، گاهی یک توجه ساده، یک تماس کوتاه یا حتی یک پیام مهربانانه میتواند برای کسی که تنهاست معنایی بزرگ داشته باشد.
پویش «هوای تو را دارم» با همین نگاه شکل گرفته است؛ دعوتی ساده برای اینکه هر یک از ما به اندازه توان خود، هوای یک نفر را داشته باشیم. کافی است در میان اطرافیان، همسایگان، آشنایان یا کسانی که میشناسیم، فردی را به یاد بیاوریم که شبکه حمایتی محدودی دارد یا در این روزها بیش از دیگران در معرض تنهایی و فشارهای عاطفی و معیشتی است.
حمایت در این پویش میتواند بسیار ساده باشد:
یک تماس تلفنی برای احوالپرسی،
یک دیدار کوتاه برای دلگرمی،
یا حتی یک کمک کوچک مادی در حد توان.
هدف این پویش انجام کارهای بزرگ نیست؛ بلکه یادآوری این نکته است که در روزهای سخت، «کنار هم بودن» و «دیدن یکدیگر» میتواند بزرگترین سرمایه اجتماعی ما باشد. اگر هر یک از ما هوای یک نفر را داشته باشیم، شبکهای از مهربانی و مراقبت شکل میگیرد که میتواند بخشی از سنگینی این روزها را برای جامعه قابلتحملتر کند.
بیایید هر کدام از ما، هوای یک نفر را داشته باشیم.
#هوای_تو_را_دارم.
کاری از دانشجویان مددکاری اجتماعی دانشگاه اصفهان
