رفتم پی دی افشو از فولدر زیر خاکیام پیدا کردم
فصل اولش ۲۰۹ صفحهست
چه خبره؟
فصل دومش ۱۰۶ صفحه
واسه همین حوصله ی ادیت ندارم. خیلی زمان میبره...
⁻ᴿᵘᵇʸ's HoUsE
وای... یه داستان دیگه داشتم نورا شخصیت اصلی بود، این یکی رو بعد اندو نوشتم
نورا و دوما پس از مشقت های فراوان عاشق میشن و اینا
بح بح
دوما شرور خاکستری بود.
دوما فرمانده ی نورا بود، که بعدا برکنار میشه، برخلاف اینکه اوایل واقعا رو اعصاب و شرور بود،
از وسط داستان همه ی کاراکتر ها بر علیهش میشن چون همه به خاطر یه سوءتفاهم فکر میکردن مرگ دیلان ( شخصیت واقعا مهربون و حمایتی داستان که همه دوستش داشتن ) و مرگ خیلی از مردم عادی شهر، تقصیر دوما بوده.
دشمناش، گولش زده بودن و از قصد قضیه رو اینطور جلوه دادن. اینطوری همه بهش پشت کردن و طردش کردن.
بدتر از همه زمانیه که دوما سعی کرد باهاشون کنار بیاد و با وجود اینکه طرد شده بود تلاش کرد تا بازم به عنوان یه فرمانده به کارش ادامه بده.
اما درگیر یه نفرین شد و اوضاع رو بدتر کرد. این نفرین خیلی آزار دهنده بود.
و گاهی همین نفرین باعث میشد بقیه بیشتر طردش کنن.
دوما به زور با نفرینش کنار اومد.
بعد آخرا با نفرین یکی شده بود به همزیستی مسالمت آمیز رسیده بود ( خنده ی حضار )، خلاصه که از همین نفرین استفاده میکرد قدرتش بیشتر میشد بیشتر دشمناشو نصف میکرد.
نصف میکرد یعنی واقعا نصف میکرد ( دو شقه میک- )
این نفرین یه حالتی داشت مثل یه ساید سایکو از خودش بود،
کنترل نداشت و خشونتش زیاد بود
ولی دوما خیلی به خودش صدمه زد تا این نفرین رو کنترل کنه.
چون خشن بود، هر چقدر میتونست تلاش میکرد، خودشو زخمی میکرد، دستشو آسیب میزد تا نذاره به دیگران آسیب بزنه.
چون میدونست با وجود نفرین اگه بقیه با خبر بشن، خیلی بیشتر ازش متنفر میشن و آزارش میدن
یه جا اندو میخواد از گردنبند یه روح رو احضار کنه
به گردنبند میگفت ظاهر شو! عزیزم! بیا بیرون!
بعد روح احضار شد، نصف دیالوگش این بود که زنم بفهمه منو میکشه 😂