بعدش قضیه ی مرگ دیلان پیش اومد.
دوما زودتر قضیه ی حمله ی دشمن به شهر و دیلان رو فهمید و میخواست به نورا و دوستاش خبر بده.
اما خیلی دیر رسید.
و وقتی رسید همه کشته شده بودن.
و اصلا خبر نداشت چرا نورا و دوستاش انقدر با عصبانیت بهش نگاه میکردن.
« احساس ناامنی میکردم. هزاران چشم به اشتباه منو هدف گرفته بودن. »
نورا بهش حمله کرد اما هیچکس جلوشو نگرفت.
« باورم نمیشد که هیچکس بهم اعتماد نداشت، یعنی من چنین آدمی بودم؟ »
اما یکی جلوی نورا رو گرفت و بهش گفت بذاره دوما زنده بمونه. گفت:
بذار بره. زمانی که از شدت تنهایی، درد های ما بهش زنجیر بشه، دیگه نمیتونه تحمل بکنه. اونوقته که با دستای خودش جون خودشو میگیره.
آخرای داستان، دوما با یکی از دستیاراش توسط ملکه ( شرور داستان )
زندانی میشه
خودشو به مردن میزنه
خلاصه دستیارش فرار میکنه دوما میمونه
چرا؟
فقط میخواسته لج ملکه رو در بیاره،
با خونش روی دیوار یه متنی نوشته بود که هیچوقت مشخص نبود چی نوشته
فقط ملکه با خوندنش به شدت عصبانی شد و دوما رو شکنجه کرد 😂
این وسط دوما میخندید و بهش میگفت باختی.
داستان علاقه ی دوما و نورا هم طولانیه.
فقط اینکه دیلان قبلا با نورا بود که کشته شد.
برخلاف دیلان که مهربون بود و احساساتشو بروز میداد،
دوما اهل اینجور چیزا نبود، فقط هر جا نورا در خطر بود خودشو سپر میکرد و بار ها زخمی شده بود.
فکر کنم کل داستان هام یه ژانر فرعی عاشقانه دارن که شخصیت اصلی ها از اولش با هم مشکل دارن، یکی یه ضربه به اون یکی میزنه، از هم کینه به دل میگیرن، همو زخمی میکنن، کتک میزنن، درگیری لفظی پیدا میکنن.
خب...
اگه بخوام کاراکتر های بدبخت رو طبقه بندی کنم، به ترتیب از بیشترترین تا بیشترین ایناست:
رأس همشون، رین ( برای پیمان نامه )
حقیقتا هیچ کاراکتری رنج کشیده تر از این نبود. از دست دادن خانوادهش، قلدری دوستاش، طرد شدن توسط تنها آدمایی که داشت، آلوده ی همنوع خوار شد، کشته شد ( به زندگی برگشت )، شکنجه شد، عزیز ترین شخص زندگیش رو از دست داد، درگیر بیماری شد، بهترین دوستش جلوی چشمش کشته شد، مسخ ریوک شد و بهترین فرد زندگیشو کشت، تبعید شد، کلی مسخره شد، یک دستش قطع شد و کلی دیگه که یادم نیست.
سورا ( همون داستانی که ازش خوشم میاد و بدون باگه )، سورا از طرف خانوادهش طرد شد، براش قلدری میشد، قهرمان زندگیش کشته شد، کسی که فکر میکرد نجات دهندهش هست بهش پشت کرد، تمام مدت با یه دروغ بزرگ فریبش دادن، تنها دوستش رو از دست داد.
⁻ᴿᵘᵇʸ's HoUsE
خب... اگه بخوام کاراکتر های بدبخت رو طبقه بندی کنم، به ترتیب از بیشترترین تا بیشترین ایناست: رأس همش
این کاراکتر ها تا آخر داستان، شخصیتی حمایتی یا دوست واقعی نداشتن.
با اینکه اندو و دوما هم خیلی رنج کشیدن، اما تهش افراد زیادی رو داشتن که همراهشون شدن.
اما رین تا آخرین چپتر ها تنها بود، سورا هم همینطور ( تنها ترین فرد به نظرم سوراست ).
چرا به ریکو نپردازیم؟
خنگ ترین و در عین حال قوی ترین شخصیت داستان.
نصف داستان ریکو در حال انتقام از کسایی بود که برای سورا قلدری میکردن.
اینطوریم نبود که اونا رو به شدت بزنه، خیلی راحت اونا رو به قصد کشت میزد.
ولی آخرش نگران طرف میشد بهش کمک میکرد و درمانش میکرد.
دلم خنک میشد.
هم از مغرور ترین کاراکتر داستان که سورا رو خیلی اذیت کرد انتقام گرفت، هم از خانواده ی سورا.
خصوصا خانوادهش...
قبلا برادر سورا خیلی براش قلدری میکرد و حتی به سورا اجازه نمیداد به اتاقش نزدیک بشه، اگه وسایلش رو دست میزد سرش داد میزد و زخمیش میکرد.
در همین حین ریکو رو داریم که کاملا رندوم اومد خونه ی سورا و اتاق اونو با برادرش جا به جا کرد.
برادرش برگشت خونه با این صحنه مواجه شد رفت با ریکو دعوا بگیره ( مثلا جزو رزمی کار های حرفه ای بود )
ریکو یه بلایی سرش آورد که برادره دیگه جرئت نمیکرد نزدیکش بشه.
جالبه...
خیلی رندوم اومد خونهشون، پدر و مادر سورا هم نمیدونستن چی بگن، چون ریکو خیلی قوی بود 😂
میترسیدن همون بلایی که سر پسرشون آورد سر اونا هم بیاره.
همزمان ریکو بیخیال واسه سورا صبحونه درست میکرد و خندان و شادان سورا رو تا مدرسه بدرقه میکرد.
اینطوری بود که حین خوردن غذا کسی اذیتش میکرد در حین همون خوردن کتکش میزد.