با اینکه از بچه ها خوشم نمیاد ( شما هم همینطورید؟ )
ولی هر بار میبینمشون ترجیح میدم مهربون باشم و باهاشون بداخلاقی نکنم
انگار اینطوری یه خاطره ی خوب از من براشون میمونه، و وقتی بزرگ شدن و منو دیدن به جای اینکه ازم متنفر باشن، مهربونیشون رو باهام تقسیم میکنن
در نتیجه
فکر میکنم بچه ها نباید رنج بکشن،
نباید سختی رو حس کنن،
هیچ بچه ای نباید دغدغهش این باشه که چطور مثل آدم بزرگا رفتار کنه
درسته که یه سری اخلاق های بد بعضی بچه ها باید اصلاح بشه،
اما اینکه یه چیزی براشون تبدیل به تروما بشه، غیر قابل بخششه
اونوقت تبدیل به بزرگسالی میشه که همیشه یه ضعف توی زندگیش داره
یه مسئله ای که هر کاری میکنه نمیتونه حلش کنه
دست خودشم نیست
و توی اون مسئله واکنشش دقیقا مثل بچه هاست
اطلاعات به درد بخور؟
میدونستین قرص زینک اشتها آوره
ولی مولتی ویتامین خودش علاوه بر اشتها آور چاق کننده هم هست