خصوصا صندلی دست چپ،
کلا انگار راحت تره، میتونی راحت خم بشی و کش بیای و بنویسی
مختص من که همیشه روی صندلی ها مثل گربه کش میام
بعضی اوقات سر کلاس یادم میره صاف بشینم همینطوری کش میام کم کم خمیر میشم و سرم میرسه به پشت صندلی
سرم توی گوشی بود همینطوری رفتم رفتم
یهو گیر کردم دیگه نتونستم جلو تر برم
یه شاخه گیر کرد به سرم به جای جلو برگشتم عقب
یه اخلاقی دارم، نمیدونم بد محسوب میشه یا نه
از یه آهنگی خوشم بیاد، ولی بفهمم کسی که ازش متنفرم هم این آهنگ رو دوست داره
از اون آهنگه متنفر میشم
کلا آهنگه رو پاک کردم...
هدایت شده از 𝖌𝖔𝖘𝖙𝖔𝖓𝖎𝖆
و اینجا بود که متوجه شدم نقاشی کشیدن برای از بین بردن تاریکی های ذهنم درست مثل وِرد "expectopatronom" عمل میکنه.
#Art
وقتی یه ایده ی داستانی جدید به ذهنم میرسه،
همش با خودم میگم چطور میتونم زندگی شخصیت اصلی رو به چالش بکشم
چطوری کاری کنم تا شخصیت اصلی بهونه ای برای ادامه ی مسیرش داشته باشه؟
مثلا... برای رین امید به برگشت به سرزمین خودش بود. برای خداحافظی با مادرش.
یا برای اندو، پس گرفتن جایگاهش بود که برای هیچ و پوچ ازش گرفته شد ( البته از یه جایی به بعد بیشتر برای نجات دادن همسرش بود... )
برای دوجین، نجات دادن زندگی مادرش.
برای آزرون، امید به یک زندگی دوباره.
برای سورا، اثبات اینکه حق با ریکو بود... میتونست بدون داشتن برگ برنده هم، پیروز بشه.
برای دنیل، داشتن یه زندگی عادی بود.
برای ریو، انتقام از کسایی که به دیگران ظلم میکنن.
برای نورا، انتقام مرگ برادرش.
و خیلی از کاراکتر های فرعی...
یه چیز جالب فهمیدم.
اندو اولین داستانی بود که نوشتم ( فکر کنم ۱۳ ساله بودم )
اصلا سمتش نمیرم که ادیت بکنم چون خیلی وقت میبره...
ولی خب... خود داستانشو دوست دارم.
از این داستانای آبکی نبود.
جالبه که انمی تو لاورز بود ~
و اصلا از فلسفه ی خود داستان خوشم میاد.
اینکه چطور میشه جای شخصیت خوب و بد داستان رو عوض کرد، به امید اینکه شخصیت منفی دست به جنون نزنه.
آیا امیدی هست که از آینده و اتفاقاتش، اینطوری پیشگیری کرد؟