یه چیز جالب فهمیدم.
اندو اولین داستانی بود که نوشتم ( فکر کنم ۱۳ ساله بودم )
اصلا سمتش نمیرم که ادیت بکنم چون خیلی وقت میبره...
ولی خب... خود داستانشو دوست دارم.
از این داستانای آبکی نبود.
جالبه که انمی تو لاورز بود ~
و اصلا از فلسفه ی خود داستان خوشم میاد.
اینکه چطور میشه جای شخصیت خوب و بد داستان رو عوض کرد، به امید اینکه شخصیت منفی دست به جنون نزنه.
آیا امیدی هست که از آینده و اتفاقاتش، اینطوری پیشگیری کرد؟
توی داستان من نمیشه...
یعنی با اینکه شخصیت مثبت توی بدترین شرایط و همراه با شخصیت های منفی حمایتی بود... ( بله... بین شخصیت منفی ها بزرگ شد، در حالیکه شخصیت منفی واقعی بین شخصیت های مثبت حمایتگر بزرگ شد )
بازم... سرنوشت یه طوری پیش رفت که همون پیشبینی رخ داد.
بعد برعکس همین فلسفه توی داستان آزرون رخ داد.
اگه به یه شخصیت شرور فرصت زندگی خوب و آروم بدیم، میتونه تبدیل به یه قهرمان بشه؟
ولی از بین این داستانا
داستان سورا برام اولویت داره
هم کامل نوشتمش، هم تر تمیز و مرتبه، نه باگ داره نه ابهام مونده
خوشم میاد ازش
همیشه نوشتن فلش بک ها لا به لای داستان اصلی برام چالشه
اینکه اون صحنه رو دقیقا جایی بنویسم که نیاز هست، و داستان رو کم کم لو بده
مثلا شخصیت ریکو تا ۷۰ درصد داستان به تدریج مشخص شد
اما یهو از ۷۰ رفت روی ۹۰ درصد و سریع پیش رفت
اینطور مواقع که یهو گذشته شخصیت مشخص میشه نشونه از چیه؟
پایان زندگ-
کاش میشد نویسنده ها جمع بشن یه گروه بزنن، در مورد کاراکتر هاشون بگن، در مورد داستانشون، راه حل بگیرن،
نظر بخوان