۳ سخن آخر کوروش بزرگ قبل از مرگ ۱.تابوتم را پزشکان حمل کنند. تا همه بدانند هیچ طبیبی نمیتواند جلوی مرگ را بگیرد! ۲.تمام طلاهایم را در مسیر حرکتم بریزید. تا مردم بدانند مال و ورود نتوانست نجاتم دهد... ۳.دست هایم را از تابوت بیرون بگذارید. تا همه بدانند که باید با دست خالی رفت... هفتم آبان روزِ بزرگداشتِ کوروش کبیر گرامی باد ♥️

چسب زخما بعد از خوب کردن زخم دور انداخته میشن. (درباره‌ی چسب زخم حرف نمی‌زنم)

تو خیلی چیزارو نمی دونی؛ تو نمی دونی چقدر یواشکی نگات کردم، تو نمی دونی چقدر پشت بداخلاقیام قربون صدقت رفتم، تو نمی دونی چقدر پیش خودم به وجودت افتخار کردم، تو نمی دونی چقد آمارتو از بقیه گرفتم، تو نمی دونی چقدر به انلاین بودنت زل زدم و چند بار پروفایلاتو نگاه کردم و عکساتو دیدم ، تو نمی دونی چقدر وقتی خواب بودی باهات حرف زدم، تو نمی دونی چقدر وقتی ازم دور بودی از از دست دادنت ترسیدم، تو نمی دونی چندبار خودم داشتم می مردم ولی به تو دلداری دادم و پشتت بودم، تو نمی دونی چند دقیقه نبودی چقدر دلتنگت شدم، تو نمی دونی چقدر اسمتو گوشه ی کتابام موقع درس خوندن نوشتم، چقدر اسمتو به جای این و اون صدا زدم، تو نمی دونی چقدر دوست داشتنت تو قلبم ریشه کرده و هیچ جوره نبودنتو باور نمی کنه.

"خودتو برای کسی تغییر نده تو منحصر به فردی تو همینطوری که هستی کافی، دوست داشتنی وَ به اندازه‌ای" _سجاد ابطحی_

به من زیاد نزدیک نشید من خیلی زود دلتونو میزنم، زود دل میبندم، خیلی زود همه پیامارو زود سین میکنم، زود با اموجی قلب اسمتونو سیو میکنم، زود خودمو بهتون متعهد میکنم، زیاد اهمیت میدم، زیاد پیگیر میشم، زیاد نگران میشم، زیاد اهمیت میدم، زیاد مهربونم، زیاد ارزش قائل میشم… _سجاد ابطحی_

«‏شب هنگام، تکه‌های شکسته‌ات را به‌هم بچسبان تا صبح دوباره همانی شوی که بودی؛ قوی، استوار و شجاع.» _کیمیا رجبی_

گفتم ببینمش،مگرم درد اشتیاق ساکنم شود؛ بدیدمش و مشتاق تر شدم...:)

:)

دیروز روز آدم‌های درون‌گرا بود، فرصت نشد راجع بش حرف بزنم، اما توو ذهنم بود که یه کوچولو بگم باهاتون. درون گرایی یه تیپ شخصیتیه که یه سری ویژگی داره عموماً آدمای درون‌گرا سخت دوست پیدا می‌کنن و سخت ارتباط می‌گیرن با آدما. دایره دوستی‌شون محدوده اما خیلی محکم و موندگاره. دلیلشم اینه که خیلی اهل حرف زدن نیستن. یعنی یکی از مهم‌ترین راه‌های ارتباطی با ادما که دیالوگ کردنه، کمی برای آدمای درون گرا سخته. خجالتی‌ان، خیلی ناراحتی و خوشحالی شون رو بروز نمیدن، خیلی اهل گلایه کردن و درخواست کردن نیستن، میریزن توی خودشون و اجازه نمیدن شما کشف‌شون کنید. سخت می‌شه فهمید چی توی سرشونه. حتی ابراز علاقه کردن خیلی پیچیده‌ست براشون. محافظه کارن اکثراً. همه‌ی اینا باعث میشه با دیدن آدمای فعال و پُر حرف که خیلی راحت ارتباط می‌گیرن، آدمای درونگرا احساس ضعف می‌کنن. احساس ناکافی بودن ! اما می‌خوام یه چیزی بهت بگم رفیق؛واقعیت اینه که اکثر آدما با کسانی که کمتر حرف می‌زنن بیشتر احساس راحتی می‌کنن و بیشتر ارتباط می‌گیرن. می‌دونی چرا؟ چون خیلی از آدما اصلاً ارزش سکوت رو درک نمی‌کنن، شنونده های خوبی نیستن، توی جمع‌های دوستانه آدمایی که کمتر سعی می‌کنن خودشون رو نشون بدن واقعا دوست داشتنی تر از بقیه‌ان. می‌دونی چرا؟ چون احساس می‌کنن بیشتر می‌تونن بهت اعتماد کنن. واقعا هم همینطوره! خیلی کم پیش میاد تو به یه ادم درونگرا یه رازی رو بگی و اون آدم جایی رازت رو برملا کنه. تو واقعا دوست داشتنی و مهربونی. نیازی نیست به کسی اثبات کنی خودتو یا احساس کمبود کنی. تو حتماً آدمای مدلِ خودتو پیدا می‌کنی. وقتی‌ام پیدا می‌کنی حرف زدنت باهاش تمومی نداره به خودت فشار نیار که به زور بخوای چیزی باشی که دوست نداری باشی و اذیتت می‌کنه. فقط اگه عاشق کسی شدی حتما راجع به این مدل شخصیتت باهاش حرف بزن. هر چند کوتاه ولی بهش بگو! بهش بگو که فلانی؛ من شاید اندازه یه جرعه بهت ابراز علاقه کنم اما یه اقیانوس توی قلبمه. بگو من نمی‌تونم با زبون ریختن مختو بزنم اما می‌تونم مثلِ یه اثر هنریِ موندگار ، زل بزنم بهت و همه‌ی قلبم بشه وجودِ تو! به دوستات بگو شاید من نتونم خیلی ورجه وورجه کنم کنارتون اما غصه‌هاتونو بیارید پیش خودم، تا صبح می‌تونم گوش کنم به حرفاتون :) بگو اگه مشکلی پیش بیاد من همونی‌ام که جای حرف زدن هر کاری ازم بر بیاد انجام میدم. به خانواده‌ت بگو؛ من شاید نتونم از سختیای زندگیم براتون بگم، اما با دیدنتون همه وجودم امید میشه برابرِ مشکلات. رفیقِ درونگرای من؛ تو، شبیه دریا بی‌کرانی شبیه آسمان بی‌انتها شبیه خورشید مهربان شبیه جنگل زیبا و شبیه خودت، دوست داشتنی. _علی سلطانی_

به عنوان یه آدم درونگرا میتونم همشو تایید کنم.