ایمان و کوروش (کومان) باشرف ترین و ایرانی ترین آدم ها هستند. بهشون افتخار میکنم و خوشحالم که طرفدار این افراد بودم و هستم:)

_فروغ فرخزاد_

_

- ولی من این را مطمئن هستم که دیگر، آدم هایی مانند شما را در زندگی‌ام نخواهم یافت. و دیگر هیچ وقت اندازهء آن سال، خوشحال، خوشبخت و البته زنده نخواهم بود..! افکارِ من _ روز دیدن دوبارهء آدم های گذشته

منطق فازی می گوید که دنیا فقط سیاه و سفید نیست؛ بین این دو، هزاران رنگ خاکستری هم وجود دارد!

- تقریباً با شنیدن خبر فوت هر آشنایی گریه می‌کنم. فرقی نمی‌کند او را چقدر شناخته و یا به او نزدیک بوده باشم. خبر مرگ برایم مثل شلیک تفنگی است که بغضِ از پیش آماده‌ی گلو را منفجر می‌کند.. قبلاً فکر می‌کردم برای اویی که چشم‌هایش را برای همیشه بسته اشک می‌ریزم. دیگر فهمیده‌ام اشک برای رفته‌ها نیست، برای مانده‌هاست. برای آنهایی که باید بمانند و نیستی همیشگی محبوب قلب‌شان را تاب بیاورند و کم‌کم، آرام شوند و سکوت کنند. غریبه‌ترها تا یک جایی غم‌خوار بازماندگانند. چند روزی که بگذرد، بُر می‌خورند لای روزمرگی‌ها و مشکلات و غصه‌های تازه‌تر. آنهایی که محبوبی را از دست داده‌اند، از جایی به بعد با حفره‌ی خالی زندگی‌شان تنها می‌مانند و دیگر به جای گریستن در جمع، زیر دوش حمام، بغضِ شان شکسته میشود و اشک را همراه با آبِ سرازیر از دوش، به چاه عمیق و تاریک خاطرات می‌سپارند. همه می‌دانیم که گذشت زمان، مرهم است بر زخم‌ کاری. نه این که از بین‌اش ببرد، اما آرامش می‌کند. نمی‌دانم، شاید هم گذشت زمان تنها کمک می‌کند تا به جای ناجورِ زخم‌هایمان عادت کنیم و با آن کنار بیاییم و زندگی را ادامه دهیم. فقط خواستم برای همه‌ی آنهایی که کنار حفره‌های خالی زندگی‌شان نشستند بنویسم، تنها نیستید ((: [افکارِ مَن] Ruby

_

نور بر تاریکی پیروز است” فقط یک جمله نیست، بلکه یک اصل بنیادی است که در طبیعت، جامعه، و وجود انسان جاری است. این جمله به ما یادآوری می‌کند که حتی در تاریک‌ترین شب‌ها، سحرگاهان از راه می‌رسد و روشنایی، هرچند کوچک، می‌تواند ظلمت را بشکافد.

- سمفونی مردگان|عباس معروفی

آری آغاز دوست داشتن است گرچه پایان راه ناپیداست من به پایان دیگر نیاندیشم که همین دوست داشتن زیباست... - فروغ فرخزاد

_