تنها خدا صَبرش دهد آن کسی که باید . . در این شهر اربعین‌ن تنها بم‍ــاند .

‌

شد شد.. نشد با بغض تو صدام ؛؛ با اشک تو چشام . . رو به عکس کربلاتون میگم : خوش باشی آقا با زائرات :)

اگر کربلا رفتید . . به جای من به امیرالمومنین سلام بدید . به جای من تو مشاية قدم بزنيد . به جای من از دختر کوچولو ها ماي بارد بگیرید . به جای من از غروب مسیر عکس بگیرید . به جای من به صدای مرکز مفقودین گوش کنید . به جای من تو حرم نفس بکشید .

‌دو سال پیش منو چفیم . . امسال چفیه ی بدونِ من .

اربعین که می‌شود، تمامِ کوچه‌هایِ دلم، بویِ خاکِ کربلا می‌گیرد؛ من اما در میانِ این همه عطر، یک جامانده‌ام در بویِ خودم.

یا امیرالمومنین . . قلبم خیلی زخمیه باز کم آغوشت رو:))

زینبِ زمانه‌ام، من هم مثلِ تو در این سفر، جامانده‌ام؛ اما نه در میانِ اسیران، که در میانِ همین خانه، با چهل‌تکه‌هایِ دلم، یک خیمه‌ی عزا برپا کرده‌ام.

جا ماندن از کاروان، یعنی با خودت بگویی «سالِ دیگر» اما بدانی که هیچ‌سالِ دیگری، مثلِ امسال نیست؛ و این، بزرگ‌ترین حسرتِ جاماندگان است.

خب عزیز من فراق کربلا برامون کم بود ، دلتنگ چای حرم امام رضا بودن هم بهش اضافه شد .