احساس می‌کنم تو همون نقطه ام که یک انسان شروع می‌کنه به درخواست اینکه یک معجزه ای بشه.

یه وقفه‌ای باشه یک سکونی، یک لحظه‌ای.

زندگی واقعا چیزهایی داره که جالبه و آدم دلش نمی‌خواد از این لعنتی دل بکنه، ولی الان در این لحظه در این لحظات، در این دوره، نمی‌دونم.

چقدر تنها، چقدر طفلکی

نمی‌دونم این خشم لحظه ای خاموش نمیشه، این نفرت لحظه ای ساکت نمی‌شینه.

حس می‌کنم مدت هاست که یک حجم زیادی از خشم رو با خودم حمل می‌کنم که به کوچیک ترین دلیل نیاز داره تا ابراز کنه خودش رو.

و واقعا ما چقدر زنده‌ایم که نمی‌تونیم رها کنیم و بریم تو یه نقطه کور دنیا و آروم بشیم.

مگه من چقدر زنده‌ام؟

انگار اول باید با خودم به صلح برسم.

چقدر عجیبن آدم هایی که به خودشون ایمان دارن.

هر روز بیشتر دلم می‌خواد خودم رو بذارم تو یک جهنم دره‌ای و فرار کنم برم.

حتی نمی‌تونم درست درموردش صحبت کنم و این خیلی اوضاع رو بدتر می‌کنه و عجیبه و ترسناک.