هیچی، همین کلیپه.

- گوشیم 6 درصده. - ایشالا که شارژش زیاد شه. - عالی. - داشتم شعر میخوندم، یه ایده به ذهنم رسید، اینکه یه لینک بزنم تو میت، با بچه‌ها شعر بخونیم،یدفعه از این ایده‌ها به ذهنم میرسه همش. - واییییی، خیلی جذابببه که، بیا بخونیم، منم میخونم. - جدیی میای الان؟ - منظورت چیه معلومه جدیم، مگه تو جدی نیستی؟ -چرا ولی فکر نمیکردم توهم پایه باشی. -پس بیا. -خب خانوم اردیبهشت چی میخونید برامون؟ دارم شبیه این جلسه‌های رسمی حرف میزنم. - این کتابی که میخوام ازش بخونمو تقریبا 26 بارخوندم، خیلیاشم حفظم. [خوندن شعر، گریه حضار از شدت شوق] - منم دارم کتابه رو میخونم ولی اینو نخوندم هنوز واقعا به وجد اومدم الان، صبر کن منم شعر بخونم. - صدات خیلی قشنگگگ بود. - واقعا لطف داریی، خیلی عادیه وگرنه. [بحث‌های حاشیه‌ای که حتی اونام جذاب بودن+نوشابه باز کردن و اینا] - خب من صدامو قطع میکنم باز شعر بخون. - اینبار از یه شاعر دیگه میخونم. [و اکلیلی شدن فضای جلسه] - منم از استاد میخونم. - کدوم استاد؟ - منظورت چیه، ما چنتا استاد داریم مگه؟ - آها فهمیدم، استادی که شبیه معلم انجمن شاعران مرده است منظورته دیگه؟ - بله بله. [شعر خوندن و حال خوب] - راستی تو سعدیم میخونی؟ ینی بیا هر روز بخونیم. - اره حتما، تازه... [قطع شدن صدا و آزرده کردن روح جناب سعدی:/] - ولی خیلی خوش گذشت. چقد پایه بودی. - منم خیلی خوشحالم. - انجمن شاعران مردهٔ دیگه‌ای ایجاد شد اصلا امروز - پس اسمشو همین میذاریم. - ✨✨✨ از امروزِ خاطره‌انگیز،غرق در شعر و ایجاد انجمن شاعران مردهٔ دیگه:) 18 مهرماه04.

☁️ سَبــــز بود. اُمـیدوار و دلتنگـ... به رنگِ آسمان، غم و شوق. به لطافت کلماتِ "یک عاشقانهٔ آرام" و شاید مثل گالان اوجا در دل شب، شاعر! مُبتلا به کلمات نهفته در آغوش‌ کتاب‌ها؛ و از جنس لبخند میان اندوه‌ها. حالی آغشته به شور و شعف و همزمان دلتنگیی از جنس غم یا غمی از جنس دلتنگی. سرشآر از خیال و حال خوبِ پس از خواندن جملهٔ: «عاشق، زمزمه می‌کند، فریاد نمی‌کشد...» مثلِ سالِ بی‌بهار چاووشی، حاوی جنون، اشك و دیوانگی؛ محوِ ابرها، مـآه، ستاره‌ها. شیفتهٔ نرگس‌ها، بویژه نرگس‌های پریشان، پریشانی حاصل از دلتنگی.. شاید نرگس‌هایِ عاشق! و بیشتر از همه دلتنگ... عمیقا دلتنگ و دلباختهٔ آسمان. آن آسمان آشنا، آن آغوشِ همیشه پناهگاه و به شدت اَمن. و خوشا دلتنگی برای آن آسمان... #پیوست: "خوش به حال من اگر با تو به پایان برسم...🕊"

وضعیتم بعد از خوندن غزلیات سعدی>>>>> پ.ن: گرچه حس میکنم کاششش خیلی زودتررر شروع میکردم سعدی خوندن رو. ولی سعدی اقا سعدی:))))) پارسال بعد از خوندن یک عاشقانهٔ آرام مطمئن شدم نسبت به پیدا کردن نویسنده موردعلاقم و باید بگم امشب هم همون در مورد شاعر محبوبمم تیک خوررد. عمیقا متحول شدممم، از شدت خوب و خفن بودن و لطیییف بودن یه شاعررر. بخش جذاب ترش هم، هم‌شهری بودن با جنآب سعدیه(: ۱۱ آبان ۱۴۰۴، غرق در غزلیات #جنآب_سعدی🤍

این سه دقیقه و سی و سه ثانیه ویس :))) میدونید؟ دنیا جای خیلی عجیبیه. یه نفر میتونه با کلماتش باعث بشه تمام حس‌های بد جهان رو تو خودت پیدا کنی و صد در صد حس ناکافی بودن بگیری. و بعد یک نفر، بی‌خبر از همه جا، میاد و حرف‌هایی رو بهت میگه که تو هرچند مستقیم به کسی نگفتی، اما لازم داشتی بشنوی‌شون. و قدرت کلمات تا ابد؛ اثر گذار تر از این که کلمات بتونه یه نفرو نجات بده چیه؟ زنده کردن اُمید تو قلب آدما چقد ارزش داره؟ مگه خود خدا نگفته بدترین گناه ناامیدیه اصلا؟ وقتی کلمات حتی قدرت اینو دارن که ناامیدی های قلبت رو هم نابود کنن، چی باارزش تر از اونا؟ با کلمات میشه آدم‌ها رو نجات داد، کُشت، اُمید بخشید، یا ناامید کرد. میشه عاشق شد یا متنفر، راه نشون داد، گُم شد و مثل همیشه ماییم که با "اختیار" انتخاب میکنیم جز کدوم دسته باشیم :) شاید اُسکار عجیب ترین نعمت خدا میرسه به کلمه عجیب وحیاتی.

تمنا میکنم هنگام مرگم وقتِ دیدارت بغل وا کن که من عمریست دلتنگم ... "خوشبخت ، آن دلی، که فقط مبتلای توست.. " خوشبخت، مسیر‌هآیی که ختم به شما میشوند، جاده‌هایی که میرسند به حوالیِ خراسان. آدم‌هایی که در راه خادمی‌تان، سوختند و عاقبت به خیر شدند؛ زیستنشان ختم به دیدار شما شد، و چه پایانی دلچسب تر از در آغوش محبوب خود بودن؟ خوشبخت، چشم‌هایی که جز شما نمی‌بینند، قلب هایی که جز برای شما، به تپش نمی‌افتند. دست‌هایی که جز برای به آغوش ضریح رسیدن، بی‌قرار نمی‌شوند. دلتنگی‌هایی که میرسند به عطرِ حرم و نسیم های زنده کنندهٔ آسمان گوهر شاد. اشک‌هایی که جز برای دوری از شما، جاری نمی‌شوند... نشاط‌هایی که جز برای رضایت شما نیست. خوشبخت، کسی که شما را دارد، قلبش حرم است و یک لحظه هم فراموش نمی‌کند، در آغوش شما بودن را. فراموش نمی‌کند کوچک ترین نعمت ها هم بدون لطف شما، به او نمی‌رسید... خوشبخت، هرکسی که دل و جان و زندگیش را وقف شما کرد و مصداقِ بارزِ: «در قمار عشق او هرکس دل وجان باخت، برد در کمند زلف او هرکس به بند افتاد،رست...» شد. خوشا به احوالتِ انسان های عاشق، عاشق، سبکبال و همیشه بی‌تآب ...

مـآهِ عزیزِ من. تو چه داری که هیچ‌گاه از تماشایت خسته نمی‌شوم؟ که بین شلوغی این روزها، قابلیتش را دارم ساعت‌ها فقط نگاهت کنم و هیچ هم برایم تکراری نشود؟ هر شب در سکوتِ آسمان می‌نشینی، با نوری که نه تند است و نه کم‌سو. می‌درخشی و قلب مرا سرگردان میکنی بین هیجان و آرامشی از جنس سکوت. شبیهِ چای داغی هستی که رایحهٔ هل و دارچینش هوای خانه در یک عصر زمستانی را معطر کرده. گرم و لبریز از بویِ خوش. گاهی خیال می‌کنم تو ادامهٔ همان بیت‌های عاشقانه‌ای، که شاعری نیمه‌شب، بی‌آنکه بخواهد، خلق میکند و دفترش لبریز از نور خیره کننده‌ات میشود. در تو چیزی از لطافتِ کلمات یک عاشقانهٔ آرامِ نادر ابراهیمی‌ست، که عشق را با واژه‌های ساده به اوج می‌رساند. تو در دلِ شب معنا پیدا می‌کنی، مثل سپیدی در سیاهی، مثل ایمان در دلِ تردید. می‌دانی؟ فکر میکنم آدم‌ باید کسی را خیلی خیلی زیاد دوست بدارد تا «مــآه» خطابش کنند؛ وگرنه کلماتش حیف می‌شوند، از ریخت می‌افتند و از معنا تهی می‌گردند. مآهِ من! نور تو بر آسمان قلبم می‌تابد، به سانِ دستی پرمهر که نوازشگر روح باشد. در حضورت، سبز می‌شوم و لبریز از شورِ شیرین شعر و غزل. مثل گیاهی که بعد از سال‌ها خشکی، باران را دوباره می‌بیند. تو مفهوم احساس دلتنگی هستی، در اوجِ غم، کلمات عاشقانه درون سینه‌ات نهفته‌اند و عطرت... این چه عطری است که با این همه فاصله، بازهم هوش از سر آدم میبرد و دیوانه‌اش می‌کند؟ تو حسی داری مثل شنیدن جملهٔ: «کار؟ نه.کاری نداشتم. فقط ‌می‌خواستم بگویم که خیلی، خیلی دوستت دارم.» کوتاه، ساده و دلنشین. مثل یک رؤیا. مثل شعری که قابلیت از نفس انداختن قلب‌ها را داشته باشد. حال وهوایت درست مانندِ کتابخانه است، وقتی که عطر کتابها لبخند بنشانند روی صورتت و همزمان صدای باران پاییزی، روحت را لمس کند. تو مثل نجواهای درگوشی یک نوجوان عاشق هستی، وقتی که دارد راز های نهفته در اعماق قلبش را به خدا می‌گوید، بدون هیچ کم و کاست. تو شبیه بهار پر از حس زندگی هستی و مثل زمستان سرشار از لطافت. صدای تو، صدای زمزمه کردنِ جملهٔ: «دلم برایت تنگ شده.» است. در دل شب، آرام و عاشقانه. آرام؛ چون تو هم مثل نادر ابراهیمی معتقدی که عاشق، زمزمه می‌کند، فریاد نمی‌کشد. آنقدر آرام که خود آدم هم به سختی بشنودش. تو مثل غزل‌های سعدی شیرینی و شبیه ابیات صائب، تکرار نشدنی ترین. با تو خیال‌‌هایم به اوج خودشان می‌رسند. مثل تو که امشب به اوج زیبایی خودت رسیده‌ای... و من هر بار سعی میکنم که در وصفت بنویسم اما باور کن قلمم از شرح دادنت، ناتوان‌ترین می‌شود.. تنها میتوانم بگویم که: «دستم نمیرسد که در آغوش گیرمت.» و چقدر حیف، که نمی‌رسد. کاش می‌رسید :) امضا، یک انسان مُبتلا به مـآه. با پیوست زیبایی خیره کنندهٔ امشبت. پــانزدهــم آبـــانِ صفــر چـهـار.