رآیحه🤍
امشب، به طرز عجیبی منو یاد فضای شعری که تابستون تجربه کرده بودم انداخته و بیشتر از عجیب بودن، خوشحال
تو سخت و دیر به دست آمدی مرا و عجب نیست
نمیکُنم اگر ای دوست! سهل و زود رهایت:)
:)))
اینک این من: سر به سودای پریشانی نهاده
داغ نامت را نشان کرده، به پیشانی نهاده
گریهام را میخورم زیرا که میترسم ز باران
مثل برجی خسته، برجی رو به ویرانی نهاده. :))
من گم شده بودم که مرا یافت برایت
عشق و سپس افکند به آغوش تو بازم
چندیست نغلتیده و با خویش نبردهست
جز زیر و بم غم به فرود و به فرازم:))))
همه از #حسین_منزوی بودن.
#زیباااااییی✨
پ.ن:
خبب برای امشب شعر کافیه تا همینجا، بقول یک نفر ما به سید مجید قول دادیم باید بریم خیابون دیگه 😁🇮🇷.
بالاخره موفق شدم وسط تجمع کتاب بخونم، و کتاب شعر اون هم از آقای عرفان پور واقعا انتخاب خوبی بود:)
به این شعر رسیدم و داشتم فکر میکردم خوشبحال آقای عرفانپور که این شعرشون با صدای حضرت آقا معروف شد...:)
رسیدن بارون و شکلاتی که خانوم بغل دستیم برای تولد امام رضا بهم داد هم حال امشب و این لحظه رو خیلی با کیفیت کرد و الحمدالله 🤍
"پیام منو با حضور قطرات بارون روی کلمات دریافت میکنید و این خیلی شاعرانه و زیبآ نیست؟☁️ :)) "
پیوست:
ولی افرادی که امشب حواسشون به تولد امام رضا بوده و رد سفید توی یکی از لباسهاشون حداقل پیدا میشه :)))) ✨
خوشبختیِ کوچکِ عمیــق؛
و خیلی، خیلی خوشبحالت خادمِ امام رضایِ خوشبخت. :)
کاش میشد بجای آدمهای جامانده از وطن، که قلبشان از دلتنگی و حسرت سر میروند هم قدم برداری توی صحنها، به آسمان حرم زل بزنی و حین خادمیات، گنبد نورانی آقا، دل ببرد ازت، کاش میشد.
راستی جدی جدی که خوشا به احوالت.
مگر در فرهنگ لغتت خوشبختی جور دیگری هم معنا میشود اصلا؟ من که گمان نمیکنم غیر از این بآشد.
خوشبحالت و همین:)