- از تو جواد بودن و از مــــا گـــــدا شــــدن آن از تــــــــو بر بیاید و این کار هــــــم ز مــــا... :)

پیوست: از روزهای خوشبختی، که گذر کردند و ما ماندیم با خروارها دلتنگی ..

- عاشق شدن مسئله‌یی نیست؛ عاشق ماندن مسئلهٔ‌ماست: بقای عشق، نه بُروز عشق. هر نوجوانی هم گرفتار هیجانات عاشقانه می‌شود؛ اما آیا عاشق هم می مانَد؟ عشق به اعتبارِ مقدارِ دوامش عشق است نه شدتِ ظهورش... از کتاب یک‌ عاشقانهٔ‌ آرام #نادر_ترین پ.ن: هم عکس هم کپشن از سری جملاتِ"هیچ وقت تکراری نمیشن".

نور چشمان علی از چشم زهرا دیدنی‌ست ماه، هرشب رو به دنیای علی می‌ایستد :) ✨ -امیرعلی سلیمانی

کوتاه و مختصر : دلتنگِ محرم.

در آن باران و مه، تنها خدا تسکین مردم شد شبی که تکّه‌ای از قلب ما در ورزقان گم شد ... -محمد رسولی

- مردهای مرد را، آغاز و پایان روشن است:)

هنوز هم گریه دارد. درد دارد. سنگین است؛ پیچیدنِ صدایِ «حاج آقا.. حاج آقا هارداسان...؟» در جنگل‌های ورزقان، زُل زدن به صفحه گوشی و تلویزیون، وقتی جنگل‌های آن بخش از کشور، غرق در مه بود و دلهای ما غرق اضطراب. هنوز هم با شنیدن نماهنگ هارداسان، اشک‌ها جاری میشوند. هنوز هم اضطراب جملهٔ «دعا کن سید، شب عید است» غم می‌نشاند روی دریچه‌های قلب. هنوز هم مواجه شدن با تیترِ «خادم الرضا، به امام رضا پیوست»، غم دارد. هنوز هم این سرنوشت، در روز ولادت امام رضا به آغوش اَمن حضرت رسیدن، غبطه خوردن دارد و «مثل رجایی، بهشتی شدن» حسرت... راستش را بخواهید، بعد از شب 31 اردیبهشت سالِ صفر سه، حجم اندوه سرازیر شده به قلب‌های ما، قابل محاسبه نیست... اما در صدر همه‌شان، داغی‌ست که سرد شدنی نیست، غمی که هنوز حتی درکش هم سخت است. چه کسی فکرش را میکرد؟ با شنیدن جملهٔ «دلم برای رئیسی سوخت...» بیشتر از غم نبودن شما، برای آقا.. رهبرشهید، اشک بریزیم و گم شویم در اعماق دلتنگی‌هایمان، ما حتی به لفظ شهید رئیسی هم عادت نکرده بودیم... اما از سحر نه اسفند صفر پنج... رهبرشهید هم اضافه شد؛ چقدر حالِ ما، آدم‌های دور افتاده و دلتنگ، گریه دارد. بدون شما، اینجا بار غم و دلتنگی عمیقی روی دوشمان سنگینی میکند. اصلا میدانید؟ ما آدم های زنده ماندن، بعد از متحمل شدن انبوه غم و دلتنگی‌های فراوان شده‌ایم ... و این سخت‌ترین کار ممکنِ جهان است. خوشا به احوالت شما، انسان‌های در آغوش گرفته شده، به وصل حضرت دوست، رسیده؛ که رفتن‌تان، در اوج آتش زدن قلب‌هایمان، زنده‌ترمان کرد، در "نگو، نشان بده" ترین حالت ممکن، یادمان دادید تا آخرین لحظهٔ زیستن، باید وقف ماموریت مهم خویش بود و پایِ عشق ماند! اشک به پیوست. شبِ 31 اردیبهشت 1405، غرق دلتنگی‌هآ.

اگه فاطمه بود حتماً برایِ آسمون امروز و حالِ قشنگش یه شعر جور میکرد! اما تنها هنر من لذت بردن خشک و خالی از شنیدن صدایِ بارونه. خدا رو بابتِ بارونای بهاری امسال خیلی شُکر کنین

این پیامو در بهترین وقت ممکن دیدم و بعدش هم خوندن چنتا شعر جدید خیلی خاص:))) اولی خیلی به کپشن بودن برای این ویدئو میخوره پس با اون شروع میکنیم: بوی بهار می‌دَمَدَم یا نسیم صبح باد بهشت می‌گذرد یا پیام اوست؟ :)

چند نصیحت کنند بی‌خبرانم به صبر؟ درد مرا ای حکیم صبر نه درمان اوست ..