✨ آهستگی، یک آیین است. نه فقط در رفتن و طی کردن و پیمودن، که در همهٔ زندگی. آهستگی را باید ورزید، مثل عشق که ورزیدنی است، مثل دین که ورزیدنی است. هر ناگهانی هول انگیز است؛ چه عشق باشد، چه پول، چه شهرت، چه قدرت. آنچه ناگهان می‌آید، همیشه هراس ناگهان رفتن نیز با اوست. آهسته آهسته که بیاید، آهسته آهسته معنا می‌گیرد، آهسته آهسته ریشه می‌کند...🌱^^

هر آدمی، عطری دارد، یگانه وخآص☁

ارزش آدم‌ها، به رنجی است که در کسب فضیلت می‌برند؛

♥زندگی، هنر آفریدن خوشبختی به دست‌های خود است.اگر دست‌های دیگران را به امانت بگیری،زندگی‌ات، دستاورد این و آن است و دستاورد دیگران،هرقدر که با شکوه باشد، اصیـــل نیست ...!

- کتاب‌، باید به چشم بنشیند.کتاب باید مردمك تماشا باشد.کتاب باید خون شود و در رگ‌هایمان بگردد.کتاب باید قلب شود و در سینه‌مان بتپد.کتاب باید نَفَس شود و از شُش‌هایمان بگذرد.کتاب باید راه شود و رفتار. 👒📖🖇^^ همه از کتابِ خیلیییییی زیبآی سعدی بنوش، نوشتهٔ خانوم عرفان نظرآهاری💚

و همیشگی محبوب، از این پیوست‌ها. 🦋

و یادآور این بیت از آقای برقعی بود: زخمی‌ام، التیام میخواهم التیـام از امام میخواهم السـلامُ علیك یا سـاقی من علیك السلام میخواهم:)💚 #سقای_آب_و_ادب

و این یکیم یاد آورِ این بیت ملک‌شعرای بهار: «روح پدرم شاد که می‌گفت به استاد: فرزند مرا عشق بیاموز و دگر هیچ...» #سقای_آب_و_ادب

جانِ نوکر، چه قابلی دارد؟ ... #سقای_آب_و_ادب

=))) 💔ای مـــآه... #سقای_آب_و_ادب

«کُلُّ شَيءٍ فانٍ وَالعِشقُ باقٍ همه فانی‌اند و عشق، ماندگار است...» پیوست: حاوی زیبایی بی‌حد و اندازه‌ :)

"م" گفت قرار است برود کربلا. و گفت: «هرچی حرف داری بگو، مستقیم می‌برم پیش امام.» و با اختلاف، خوشحال کننده‌ و در عین‌حال دلتنگ کننده‌ترین مکالمهٔ این روزها بود؛ خآص‌ترینِ 5/5/5 ؟ یک نفر قرار بود رسانندهٔ حرف‌ها و دلتنگی‌هآیم به کربلا باشد... و این خیلی رؤیایی بود، مثل خودِ کربلا؛ پ.ن: و بقول شاعر: گَرَم وصال نبخشند، دلخوشم به خیآل.. :)