این بار نوشته ام با دفعات قبل متفاوت است. این بار با داغ ِ سنگین بر شانه هایم با بغض ِ نفس‌گیر در سینه ام ک راه نفس کشیدن را برایم سخت و دشوار کرده مینویسم . از داغی سخن می‌گویم ک ملتی را یتیم کرد. از داغی می‌گویم ک عاشقانت را سوزاند ، از بغضی می‌گویم ک از بعد تو تا همیشه همراه ماست و هرگز فرونخواهد نشست .. آقای من .. بعد از تو همه چیز رنگ ُ بوی یتیمی و غم گرفته است. چطور نبودت را باور کنیم؟ چطور بدون حضور ُ وجود تو زندگی کنیم؟! چطور نبودنت را به قلبمان که با وجود تو می‌تپید باور دهیم ؟ این بار هم مانند هربار آمدی ، آمدی به مصلی اما ؛ این چه آمدنی است عزیز دل ِ یک ملت؟! آقا برخیز که چشمانمان طاقت ندارد شما را اینگونه آرام و خفته بر پرچمی سه رنگ تماشا کند و زنده بماند. بلند شو ُ علم را بلند کن و دوباره بگو ..ملت ایران شما کشور رو سربلند کردید. ای روضه‌دار همیشگی ارباب ، ای دلتنگ‌ترین در فراق کربلا.. بعد از سال ها دوری حالا به کربلا میروی. سفر به خیر شهید کربلایی ، سفر بخیر. آقای شهید ِ ایران تو رفتی امـا داغ ات همیشه بر دلـمان تازه است و جای خالی ات هربار به ما یادآوری میکند که از سحر نهم یتیم و داغ دیده شدیم و درست عـین هربار قلبـمان پاره پاره می‌شود. ای کاش این ای کاش ها به واقعیت بـدل شود و باز هم تو را بـبینیم ، خداحـافظی با تو برایمان غیر ممکن است.. راه و رسم وداع با تو چـگونه است؟ آخر این اولـین باری است که عـزیز یک ملت را تشـیع میکنیم . از یاد ها نمی‌روی به یاد ماندنی ترین رهبر.. برایت و به یادت ، می‌مانیم کنارِ ایران. ۱۴تیر ۱۴۰۵ ـ حوالی ـ

مظلوم ترین علی ِ زمانه ی خودش بود.

داداش یه وقت فشار نخوریا چاق میشی

تولدِ گذشته‌ و بدون خنده‌ و شادی‌ت مُبارک .

تو مهم بود بمانی که نماندی ، رفتـی جان‌ ك باید برود سفت به من چسبیده .

⭐️⟩..

تو ماهی و من ماهی این برکه کاشی اندوه بزرگیست زمانی که نباشی هرگز به تو دستم نرسد ماه بلندم اندوه بزرگیست چه باشی چه نباشی ..

در این روز های گذرای عمر بین زندگی های خیالی ، زندگی واقعی را زندگی کرده ای ؟!

هر کِیفی ، کیفری خواهد داشت ..