این بیتم باشه برای کسایی ك فقط بین گریه
خندیدن به احوال ناارومشون :
« بر لبم کس خندهای هرگز مدید الا مگر ..
در میان گریه بر احوال خود خندیدهام! »
من نمیدانم این مردم چگونه میتوانند خیانت کنند؟ شبی که بالشم را عوض میکنم تا صبح نمیتوانم بخوابم.
با تمومِ رنج و اندوهم، با تمامِ دردی که در سینهام کاشته بود باز هم دوسش داشتم، فکرش را بکن.
گفت: خسته بنظر میرسی!
گفتم:
روزگار بیش از آنچه انتظارش را میکشیدم بر من سخت گرفته است.