او دیگر زیاد جدی نمی‌گرفت. نه زندگی را، نه آدم‌ها را، نه حتی خودش را. مثل کسی بود که از پشت پرده‌ای چرک و ضخیم به دنیا نگاه می‌کرد: صداها گَنگ، تصویرها تار، معناها پوچ. آدم‌ها دهان می‌جنباندند، لبخند می‌زدند، می‌آمدند، می‌رفتند، و او فقط فکر می‌کرد چقدر همه‌چیز بی‌اهمیت است. هیچ‌کس را دشمن نمی‌دانست، هیچ‌کس را دوست هم نداشت. حرف‌ها برایش سبک شده بودند، قول‌ها بی‌وزن و نگاه‌ها خالی.

تو خودِ آرامشی توی بی‌قراری‌هام🫀 شبت پر از رویای خوش عشق جانم🤍🫂

هعی.

من و تو، مثل اسفند و فروردین هم دوریم و هم نزدیک.

‌به جز خانواده؛ هر چیزی رو که از دست دادی، اگه درست زندگی کنی، بهترشو به دست میاری.

00:00

به فدات گیانم ♥️ :)

خودشه :)))

و قسم به زیباترین فعل های جهان : بودنت، خواستنت، داشتنت...

انگار استخوان‌هایم صدایت می‌زنند :)