صبرها کردم که شاید کار آسان می‌شود گاه انسان از صبوری‌ها پریشان می‌شود لب به بدنامی رسید از بس که مضمون‌ساز شد بوسه در اوج تمنا سهم دستان می‌شود نونهالی تا جوانی در بلوغ دیدن است باد می‌افتد به دامان تو طوفان مى‌شود شادمانم بین خوب و بد نشد عمرم تلف هر کسی که عمر بفروشد پشیمان می‌شود لحظه‌اى يادت نبودم چهره‌ات از ياد رفت جهل از دروازه‌ى غفلت نمايان مى‌شود - سید تقی سیدی

دیشب برق رفته بود و ماه، کل شهر رو روشن کرده بود. انگار تا این چراغا هستن ما یادمون میره چه ماه‌ای داشتیم..

حالم، حال حسین عرفانی.

توئیت خوبی که باید دیده شه؛

#دیالوگ | شوهر یاد کتاب «نه» افتادم...

حالا، استکان بابایدو قراره تا ابد، از بالای اپن منتظر بابایدو باشه تا دَرِش چای بریزه؛