احساس میکنم قبلا درحال فرو رفتن توی باتلاق و بابتش نگران بودم و دست و پا میزدم و بدتر فرو میرفتم. میترسیدم دلم برای نوازش نسیم، صدای گنجشک‌ها، درختان سرسبز، بوی خاک بارون‌خورده و روی گرم خورشید تنگ بشه. حالا مدتیه که کاملا توی باتلاق فرو رفتم. دیگه حتی دست و پا نمیزنم. چیزی نمیبینم، نمیشنوم و حس نمیکنم. حتی چهره‌ی مهربان خورشید رو به‌یاد نمیارم. این باتلاق لعنتی کاملا من رو دربر گرفته و من حتی برای نجات دادن خودم کاری نمیکنم.

از دم در خونمون متنفرم. همیشه آخرین صحنه‌ها از کسایی که دوستشون دارم رو اونجا تجربه کردم.

Call me Vixen.

🕯🕯:🕯🕯