هيچ کس ويرانيم را حس نکرد... وسعت تنهائيم را حس نکرد... در ميان خنده هاي تلخ من... گريه پنهانيم را حس نکرد... در هجوم لحظه هاي بي کسي... درد بي کس ماندنم را حس نکرد... آن که با آغاز من مانوس بود... لحظه پايانيم را حس نکرد...

امیدوارم امسال.. همون سالی برات باشه که تو مرور خاطراتت بگی: همچی از ۱۴۰۳ شروع شد..

سلام.

عید همگی مبارک

❤️

:)

تو این شب ها ما رو هم از دعای خیرتون بی نصیب نگذارید🥺🖤

:)🥺

ولی زندگی برای آدم‌هایی که بیش از حد فکر می‌کنن و قلب حساسی دارن، اصلا آسون نیست!

میدونی من کیم؟ همون کسی که همه یه روزی تنهاش گذاشتن ، همونی که گوشه ی تلخ خاطرات همه میمونه و باعث درده . همونی که هیچوقت دوست داشته نشد همونی که همیشه همه یکی دیگه رو بهش ترجیح دادن ، همونی که همه ولش کردن و یه گوشه خاک خورد ،این منم .

حجم زیادی از بغض منو ساخته بغضایی که نه از گلو پایین میرن نه میشکنن و راحتت میکنن ، دستایی که سردن و محتاجانه روی چشم هارو میگیرن تا آدم ها باعث اذیت نشن ، اما ادم ها با خاطرات و دردسر هاشون همیشه تو ذهن آدما طنین اندازن .. وسط همه ی دردسرای روزمره دلم میخواست خودم رو رها کنم ، دور از همه ی این ادم ها و قصه هاشون ، دور از دروغ ها و بی توجهی هاشون ، دور از دستایی که سعی دارن برای تظاهر جسم بی جونم رو در آغوش بگیرن ، بیشتر از تمام اینها دلم میخواست فریاد بزنم ، خوب؟ نیستم نیستم نیستم ، نبودم .. خوب نبودم حداقل این را می‌دانستم که خوب نیستم و تمام مدت تظاهر به خوب بودن کرده بودم . چرایش را نمیدانم ، فقط نیاز به مدتی گم شدن داشتم ، گم شدنی که پیدا شدنی نباشد ، دور از تمام این هیاهو و آشفتگی ها . اگر در خیال هایم هم قدم بزنم ادم ها به احساساتم بی توجهی میکردند؟ نمیدانم ، شاید . اما این میان فقط دلم رفتن میخواهد .. از همان ها که برکه میگفت: آدم باید از جایی که آرامش ندارد برود ، من هم دلم رفتن میخواست ؛ با بازگشت یا بدون بازگشتش مهم نبود فقط دلم میخواست لحظاتی خودم را دور کنم حتی از خودم که بیشتر از این آدم ها به خودم اسیب میرساندم :)

happy Birthday to me...