امیدوام رها بشید از زخمایی که در موردش با هیچکسی نمیتونید صحبت کنید.

_

چرا باید بود و نبود آدمای دورت واست مهم باشه وقتی تو حال بدیات و تو سخت ترین روزهای زندگیت همیشه تنهایی؟

آهنگ‌ها رو به آدم‌ها ترجیح میدم، خواب رو به آدم‌ها ترجیح میدم، راه رفتن تنهایی رو به آدم‌ها ترجیح میدم، نشستن و زل زدن به در و دیوار رو به آدم‌ها ترجیح میدم، هر چیزی رو به این موجودات ِ بی رحم ترجیح میدم.

_

همه میتونن ازت بپرسن کجایی، با کی‌ای و روزت چطور بود اما هرکسی به اینکه غذای کافی خوردی یا حال روحیت واقعا چطوره اهمیت نمیده .

غمگین‌ترین لحظه‌یِ زندگیم اونجایی بود که به کسی گفتم خداحافظ که دلم می‌خواست تمامِ عمرم کنارش زندگی کنم.

تنهایی خوبه ، اما یه روز حالِ دلت اونقدری بد میشه که نیاز داری پناه بیاری به یکی ، یکی که بفهمه چی میگی ، یکی که درک کنه ، یکی که اونقدری واسش مهم باشی که بشینه پای تموم حرفات ، یکی که با رفتارش ، حرفاش ، کاراش بهت نشون بده که همیشه کنارت میمونه و هیچوقت تنهات نمیزاره ، یه کاری کنه که وقتی پیششی تموم دردا و غمات یادت بره یکم میگذره میبینی تو هیچکسو نداری حتی حالتو بپرسه دقیقا همون لحظه با تموم گوشت و پوستت حس میکنی که چقد تنهایی.

_

ولی تو میدونستی حالم خوب نیست اما بازم هیچ تلاشی نکردی..!

_

‏هیچ اتفاقی فراموش نمیشه، بالاخره یه روز، تو یه خیابون، یا وسط یه آهنگ، یا موقع خوندن یه کتاب، یا دیدن یه فیلم، یهو همه چیز یادت میاد.