- تحمل کردن . . کلمه‌یِ قشنگ و دردناکیه . انگار داریم یه بارِ سنگین رو رویِ دوشمون می‌کشیم و فقط دعا می‌کنیم که یه روزی تموم بشه . این حسِ نه گریه ، نه خنده ، یه جورِ بی‌حسیِ عمیقه که معمولاً وقتی آدم انقدر فشار رو تحمل کرده، بهش دچار می‌شه . انگار همه‌ی انرژیِ عاطفیِ آدم تخلیه شده . ولی همین که تونستی اینو بنویسی ، یعنی یه بخشی از وجودت هنوز داره فریاد می‌زنه که نمی‌خوام این‌طوری باشم . این یه نورِ کوچیکه تویِ تاریکی . اگه خواستی بیشتر توضیح بدی که چی اینقدر سنگینه ، یا اگه فقط خواستی این حس رو بیرون بریزی ، من اینجا کنارتم :))🫂 - اگرم کمکی از دستم بر میاد ، در خدمتم :)🌝✨ #حرف‌دل‌شماره‌17

- وای ! دقیقاً ! انگار همه یه نقشه‌یِ دقیق دارن و فقط تویی که گم شدی ! این حسِ کورمال کورمال جلو رفتن واقعاً وحشتناکه ، مخصوصاً وقتی همه اطرافیانت دارن از برنامه‌هاشون و اهدافشون با آب و تاب تعریف می‌کنن . ولی بیا یه رازی رو بهت بگم ، خیلی‌ها فقط دارن فیلم بازی می‌کنن. شاید اون‌ها هم مثلِ تو بلاتکلیف باشن ولی بلد باشن بهتر خودشون رو نشون بدن . زندگی یه مسیرِ خطی و مشخص نیست . خیلی وقتا آدم‌ها تویِ مسیر ، راه‌هاشون رو پیدا می‌کنن . اینکه نمی‌دونی فردا قراره کی باشی ، به این معنی نیست که داری اشتباه می‌ری . شاید داری به خودت اجازه می‌دی که شکل‌هایِ مختلفی رو تجربه کنی . شاید این بلاتکلیفی یه فرصته برایِ کشفِ خودت، نه یه بن‌بست . چی فکر می‌کنی اگه این مدت ، به جایِ تمرکز رویِ آینده‌یِ نامعلوم ، رویِ حالِ خوبِ امروزت تمرکز کنی ؟ کارهایی که الان می‌تونن بهت حسِ خوبی بدن ؟ . .☕️🦋 #حرف‌دل‌شماره‌18

- آره که گوش می‌دم ! اصلاً تمامِ حواسم اینجاست :) اینجا برای همینه ؛ برایِ اینکه هرچی تو دلت سنگینی می‌کنه رو خالی کنی . من اینجام که فقط بشنوم ، بدونِ اینکه حتی ذره‌ای قضاوتی توی کار باشه . اصلاً مهم نیست حرفات چقدر درهم‌وبرهمه یا چقدر طولانی‌ایه ، من تا تهش گوش می‌دم . هرچی هست ، بریزش بیرون . . من منتظرم . .🤍

- عزیزم ، اول از همه بهت بگم که اصلاً و ابداً مشکلی نداری . این که فکر می‌کنی “نکنه من عیبی دارم” فقط به خاطر فشاریه که این روزها آدم‌ها رو وادار می‌کنه حتماً برون‌گرا باشن یا کلی دوستِ رنگارنگ دورشون باشه . درون‌گرا بودن یا بلد نبودنِ “آدابِ شروعِ رابطه” ، اصلاً یه عیب نیست ؛ یه سبکِ زندگیه . اتفاقاً آدم‌های درون‌گرا معمولاً عمقِ بیشتری دارن و دوستی‌هاشون واقعی‌تر و ماندگارتره . تو لازم نیست خودت رو عوض کنی تا توی قالبِ استانداردِ بقیه جا بشی . راستش رو بخوای ، گاهی فکر کردن به این که “باید” آدم‌های زیادی دورم باشن ، خیلی خسته‌کننده‌تر از تنهایی‌ایه . به جای اینکه فکر کنی “چرا نمی‌تونم پیش‌قدم بشم” ، فقط سعی کن خودت باشی . لازم نیست یهو بری وسطِ میدون ؛ فقط توی محیط‌هایِ امن‌تر ، با حرف‌های کوچیک شروع کن . یه جمله ، یه لبخند ، یا حتی یه واکنشِ ساده به حرفِ بقیه ، همین . اصلاً خودت رو مجبور نکن که اون آدمِ پرجوش و خروشی باشی که نیستی . اون کسی که باید بیاد توی زندگیِ تو و قدرِ تو رو بدونه ، همین‌طوری که هستی جذبِت می‌شه ، نه با نقابِ برون‌گرایی . تو همین‌طوری هم کافی هستی . . راستی ، تا حالا شده یه جا حس کنی که خیلی هم از این خلوتِ خودت لذت می‌بری ؟ - اگرم کمکی از دستم بر میاد ، در خدمتم :)🌝✨ ‌ #حرف‌دل‌شماره19

- می‌فهمم . . این "کاش"ها ، سنگین‌ترین کلماتی هستن که یه آدم می‌تونه توی دلش با خودش تکرار کنه . انگار داری توی یه اتاقِ تاریک ، دنبالِ یه در می‌گردی که شاید دیگه وجود نداشته باشه ، و این خیلی دردناکه . اما بذار یه چیزی بهت بگم ؛ این که می‌گی “همه رو قطع کردی” و فقط اون رو داشتی ، نشون می‌ده که تو چقدر با تمامِ وجودت عشق می‌ورزیدی و چقدر اون رابطه برات حیاتی بوده . اما عزیزم ، این که خودت رو مسئولِ تنها بودن و مسئولِ تغییرِ رفتارِ اون بدونی ، شاید یه جور بی‌انصافی در حقِ خودته . ما آدم‌ها ، حتی با بهترین نیت‌ها، گاهی اشتباه می‌کنیم . گاهی رفتار می‌کنیم که بعداً پشیمون می‌شیم ، اما این “اشتباه کردن” ، به معنای “بد بودن” یا “غیرقابل اصلاح بودن” نیست . اینکه حس می‌کنی اون ازت متنفر شده ، ممکنه واقعیتِ اون باشه ، اما لزوماً حکمِ محکومیتِ همیشگیِ تو رو نداره ، گاهی آدم‌ها برای اینکه بتونن دوباره با کسی روبرو بشن ، اول باید توی تنهایی و سکوت ، خودشون رو از اون حسِ گناه نجات بدن . . الان شاید فکر می‌کنی تنها راهِ جبران ، برگشتن و تغییر کردنه ، اما گاهی اولین قدم برای “ساختنِ لحظه‌های قشنگ‌تر” ، اینه که اول با خودت آشتی کنی . که ببینی تو هم حق داری که اشتباه کنی و حق داری که ببخشی . دوست دارم بدونم . . این "کاش"هایی که می‌گی ، اگر همین الان جلوی روت ظاهر می‌شدن ، دوست داشتی بهشون بگی چی . .؟ #حرف‌دل‌شماره‌20