راستش من دلم برای اون همه عشقی که توی خودم داشتم تنگ شده. عشقی که به هنر، به زیستن، به کار کردن، به بوها، طبیعت، کتاب، بارون، به ثبت، به خلق، به قدم زدن، به رنگ‌ و بافت‌، به آشپزی، به رقص، به طراحی، به موسیقی، به آدم‌ها. به اینکه خودم رو اول از همه آدم عاشقی می‌دونستم. هنوزم هم هست‌ها، هنوز هم سر جاشه، ولی بین ناامیدی، اخبار، تاریکی و صرف تلاش برای شروع کردن روزهام داره دست و پا می‌زنه. هنوز هم خودم رو بلند می‌کنم و انجامشون می‌دم، ولی یه چیزی کمه، اونم ذوقی که تا قبل از این میزان مبهم شدن آینده، می‌تونست کل وجودم رو روشن کنه.

من همچنان دارم همون کارای موردعلاقه و همیشگیمو انجام میدم سعیمم براشون میکنم اما دیگه اون حس و حال قبلن نیست اون ذوقه اون طراوته

من بلااستثنا هر دفعه ویلیام است میبینم یاد شوکا میوفتم