[خدا بس است بنده را]

با رفتنت آرزو هایم سوخت و قلبم آب شد، پدرِ مهربانِ ما.

دست هایت را دوست دارم،آنها روزی اشک هایم را پاک کرده اند.

خبر نیومد به آسمونِ ما،قمر نیومد.

سفید

زخم میخورند،لمس میکنند،گاه میبوسند و گاه اشک میریزند، آنها در تمام عمر بسیار پس زده میشوند،قلب هایشان میشکند ودر پستو های لباس پناه میگیرند،همیشه گرمای خود را میدهند و سرما را در خود حبس میکنند،خود را فدا میکنند،آنها همیشه مهربانند،آنها اشک ها را پاک میکنند،شاید مهربان ترین ها آنان هستند.