و آیا کسی جز او،میتواند بفهمد چه در دل ها میگذرد؟

میخواهم رها شوم بروم در جایی که تنها زمین و آسمان وجود دارد سال ها پنهان شوم،بروم در آغوش کسی که نیست،البته شاید فقط چون ادم ها او را نمیبینند فکر میکنند که نیست. ولیکن من حضورش را حس میکنم،همین حوالی است. چشم میچرخاند و یک گردهٔ سرگردان در آسمان هم از چشم هایش جا نمیماند. چطور باید خود را در آغوش او جای بدهم؟ تنها با سکوت؟یا باید خود را در کمد پنهان کنم تا آدمکی وجودم را آلوده نکند؟ چطور میشود از سیاهی دنیا سبقت گرفت؟ حتما باید در آسمان باشیم تا سبز بمانیم؟ آیا خالق بیشتر میداند یا مخلوقِ ناچیز؟ کافیست چشم بچرخانیم،همه چیز محیاست.ولیکن این آدمیزاد است که نمیبند،کمی باید دست بر گودالِ چشم بکشد و جلبک های سیاه رخ را کنار دهد. مسیر روشن است،چیزی که مشکل است آدمی ست.

درود ها از سوی آشیانه. 🌟 خب تقدیمی از این قراره که شما این پیامو فوروارد میکنید به چنلتون. و حتما عضو باشید بعد من "10 تا کلمه که چنل/خودتون رو توصیف میکنه بگم البته همراه با یه عکس " جهت تگ هاتون: @Coffeeo

تو

«حتی اگه بمیرمم فکرت نمیره از سرم.»

اون رفت،اون رفت.برای همیشه.