دوست دارم بنویسم،انقدر بنویسم که اشک ها جوهر شه و احساسات واژه.

پدر ها تا ابد برام استوره اند.

همه از دور قشنگ اند،از دور مهربونن،از دور زیبا اند،کافیه یه قدم بری جلو،کافیه بخوای کشف کنی،اون وقت به جای نفت،میرسی به گندابه،آدم ها از دور میدرخشند،اون نور درخششون هم از آتیشیه که به جونشون افتاده،اونا ستاره نیستن،یه سیارهٔ سوخته اند.آدم ها واقعی اند،هیچ چیز فانتزی نیست،فانتزی برای قصه هاست،ستاره ها برای قصه ها اند،اینجا همه یه سیارهٔ سوخته اند. فقط باید ببینی چقدر میتونی کنار آتیشِ سوختنشون بمونی.

انَ معی ربی.