و در نهایت در آغوش حسین آرام میگیریم((:

هنوز هم میتوانم با سبکِ شنیدن موسیقی آدم ها پی به تجربیاتشان ببرم!! مثلا امکان ندارد کسی چیزی را عمیق تجربه نکرده باشد و دل به موسیقی شجریان بسته باشد. کسی که آرام میخواند طوری که شاید شنونده ای که عمق را حس نمیکند حوصله اش سر برود،یا مفهوم چیدمان کلمات را احساس نکند. او طوری میخواند که باید تک تک حروف را با تمام حنجره اش لمس کند و بعد با فراز و نشیب هایی که خودش میداند به عمقِ کلمه ای غم بدهد یا به کلمه ای دیگر تحریر بزند چون آن کلمه جای تامل بیشتری خواهد داشت. و چرا این چنین خواننده ای؟ او شعر را فهمیده، و با تمام جانش آن را لمس کرده نَفَسش با روحِ آن کلمات انس گرفته و حالا میداند چطور مفهوم اصلی رابا لحن و صدایش به مخاطب انتقال بدهد. این اصل در همه چیز برای من صدق میکند. کسی که حافظ میفهمد یا خیام را یا سعدی او را به جنون میکشد. کسی که کافیست تنها جمله ای از ادبیات اورا تا ساعتها به فکر ببرد کسی که تنها حرفی از قران او را به تمام کائنات هستی بالا میبرد. این چنین انسان هایی برایم نادرند. آنها یا دل به چیزی نمیسپارند یا اگر وارد وادی شدند تا پای جان می ایستند،آنها قادرند به هرچیز معنا ببخشند انسان ها از آنها نور میگیرند و پناه میبرند به فکر و درکشان. میدانم اینها حرفهایی نیست که بشود حکمی کلی صادر کرد. اما میتوانم بگویم برای من اینها منشاء همنشینی و درک و لذت است.(: #نامه‌های‌پنج‌شنبه

اینو میزارم برای زمانی ک سحر بیدار شدم،برای کمی خلوت،سکوت و نوشتن(:

یا مثلا این بیت از حافظ(: در زمان قدیم عیار نامه را با میزانی که انعام به مژده رسان میدادند مشخص میکردند. حالا این بیت وببین(: که داره عیار بوی یارشو اینجوری نشون میده((((((:

زُلف یک خاطره در باد پریشان می‌رفت.

دل دیوانه پی اش دست به دامان میرفت.

لباس های زمستونی و درمیارم و فکر میکنم پاییز و سرما چ چیزی برام رقم زدن. به قول فرزینِ گوینده،زندگی جریان داره و من به جریانِ زندگی اعتماد دارم.

دیشب یه متن نوشتم درباره تعهد ولی نتونستم حق مطلبو ادا کنم.

وایب>>>

:-)