https://eitaa.com/48900391/2944
هم.. جالب بود.. تا حالا از این دید نگاه نکرده بودم..
اره واقعا شخصیت هامو دوست دارم
اما فکر نمیکنم که اونا شخصیتی به جز خود من باشن.. یعنی هر کدوم از اون بچه ها یه بعدی از شخصیت منن.. ابعادی که فکر میکنم چطور زندگی ممکنه داشته باشن یا چطور خانواده هایی.. و با توجه به تجربیاتم حدس میزنم و به روند رشتشون نگاه میکنم.. و چون احساساتشون اینجوری برام خیلی قابل لمس میشه ممکنه وقتی که یه احساسی دارن برافروخته بشم و این احساس رو با کشیدن اون احساس تخلیه کنم.. یا برعکس برای اینکه بتونم درک کنم چطور شخصیت و حسی نسبت به افراد مختلف دارن میکشمشون و یه جورایی از نتیجه ی نقاشی و احساسی که بهم میده داستان رو پیش میبرم..
به نظر میاد بیشتر روش من برای تخلیه کردن احساساتمه..
و واقعا حتی به صورت روزانه انجامش نمیدم.. نهایتا ترفند خوابیدنم باشن وقتایی که خوابم نمیبره تصور کردن یه سری داستان ها..(که اونم بدنم عادت کرده وقتی بخوام داستان رو تصور کنم در لحظه خوابم میبره💀.. یهو یادم افتاد دیشب اون کاراکتر هر دوتا پاهاش شکسته بود و سرپرستش داشت مسئولشو دعوا میکرد.. که خوابم برد... 💀)
