مگه منِ خطاکار چی از دار دنیا دارم؟ جز یه شعر پریشون و چشمای گریون و دلی که واسه‌ت پر میزنه، که ای‌کاش همه‌شون نثار تو بشن. خودم و داراییم نثار تو، فقط بگو « آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند، آیا بُود که گوشهٔ چشمی به ما کنند؟ »