نه پرایوت و نه دیلی پیام ندید.. خواهش میکنم تنهام بزارید، خستم.. پیش از حدی که ظرفیت دارم و لعنتی برای اینکه خودم رو بازسازی کنم و دوباره متظاهر خوبی باشم، باید چند ماه با من به خواست خودتون مووان کنید، احتمالا ازتون بخوام قبول نمی کنید اما باید این کار رو کنید اگه ذره ای برام احترام قائلید، رفیق تون صدام نزنید و بدونید برای این اسم با ارزش.. من زیادی.. بی لیاقت هستم.

همه مشکلات دارن.. منم روش، نمیگم بقیه سختی نکشیدن و کسی زندگیش بهشت و حوری های بهشتی دورش رو گرفتند، چنین حرفی نزدم اما بدونید این روش من برای بهبودیه.. فقط نظاره گر باش، حرفایی رو بهم نزن که صد بار شنیدم همه رو با اینکه همون بار اول هم قبل از گوش دادنشم خوب سر در می آوردم، من نیازی به همدردی یا ترحم کسی ندارم و حتی نصیحت گرفتن چون خودم این چیزها رو خوب بلدم و می فهمم، به هرحال یه آدم بالغ و عقل و شعور هستم، فقط اگه برات مهمم.. بدون کلام، بدون اینکه بخوای اعتراض کنی بهم چه مرگ میزنه منو.. توی پرایوت من.. ک‍ ‍سشعری راجب اینکه "میخوای راجبش حرف بزنی؟"، بعضی آدما عوضی هستن ولی تو با ارزشی"، "نمیدونم این دید بقیه و فلان" نگید.. از ترحم نفرت خاصی دارم و بدتر به این شکل آزارم می دید، فقط نظاره گر باشید، سکوت کنید و حرفی نزنید و اگرم می خواید از دور مراقبم باشید، تا من کم کم، یه روز بلاخره به آرامش برسم و بهبود پیدا کنم و اینکه مشکل از آدمایی که توی مجازی باهاشون در ارتباط هستم.. نیست و دور سرشون بگردم، کاری نکردن و فدای همتون و تمام.

مراقب خودت باش فداتشم))))) ، شاید ۱ یک ظهر یه سری بهتون زدم ولی باز میرم

و اینکه انقدر دلبری نکن حشمتی، آخخ قلبم از سینم زد بیرون و اینکه 😍 :

ثی

بل

میگم ثی میگی

دارم میگم خیلی دلبری نکن بدون من، غیرتی میشویم 😍

چیزی نیست.. حال بِد ام با تریاکم قاطی شده