📖 قرآن کریم میفرماید: «وَ قُولُوا لِلنَّاسِ حُسْنًا» — با مردم سخن نیک بگویید. خداوند حتی در سادهترین برخوردها، از ما خواسته زبانمون رو زیبا کنیم
🌱 پیامبر اکرم (ص) فرمودند: «بدترین مردم کسی است که مردم از ترس زبانش از او دوری کنند.» یعنی اگر زبان ما باعث ترس و دلخوری بشه، ما داریم از انسانیت فاصله میگیریم
اما چرا ما گاهی برعکس عمل میکنیم؟
چرا توی مدرسه، خیابون، جمع دوستان، ناسزا شده عادت؟
آیا واقعاً این کلمات چیزی رو حل میکنن یا فقط زخمی روی دلها میذارن؟😕
روانشناسا میگن هر کلمه مثل یک فایل توی ذهن ذخیره میشه. وقتی مدام ناسزا میشنویم، ذهنمون پر از انرژی منفی میشه. به نظرتون این انرژی منفی چه تأثیری روی آیندهمون، درسمون، حتی شغلمون داره؟🤷🏻♀️
🏠 در خانواده وقتی با زبان ناپسند وارد خونه میشیم، دل پدر و مادر میشکنه
📚 در درس معلم دیگه جدیمون نمیگیره
💼 در شغل هیچ کارفرمایی آدم بیادب رو الگو نمیدونه
🌍 در جامعه ناسزا مثل ویروس پخش میشه و فرهنگ رو ضعیف میکنه
یاد یک بیت افتادم
زبان سرخ، سر سبز میدهد بر باد☘️
یعنی یک جملهی ناپسند میتونه همهی اعتبار و آیندهی ما رو خراب کنه
🤔 حالا سؤال اینجاست: میخوایم آدمی باشیم که وقتی حرف میزنیم، بگن «دمش گرم، چه آدم فهمیده و محترمیه» یا آدمی که همه از زبانش فرار کنن؟
زبان و کلمات ما. فحش و کلمات نا پسند چیزی که بعضی ها میگن (شوخیه) بعضی ها میگن(عادت شده)؟؟
اما واقعا عادیه؟
یادتونه وقتی یکی از بچهها توی جمع شروع میکنه به فحش دادن، اول همه میخندن؟ ولی کمکم اون خنده تبدیل میشه به دلخوری
پدر و مادر با هزار امید ما رو بزرگ میکنن. وقتی با زبان ناپسند وارد خونه میشیم، دلشون میشکنه. امام علی (ع) فرمودند: «زبان، کلید هر خیر و شر است.» یعنی همون جملهای که ما به شوخی میگیم، میتونه خونه رو پر از نور کنه یا تاریکی🥲