شب بخیر🌝

خودش بود:)

هیچوقت فکر نمی‌کردم یه روزی بیاد که از 1402 سه سال گذشته باشه..

"بعد از اونهمه اتفاق، آروم در گوشه‌ای از اتاقش نشسته بود و انگار که هفت دقیقه‌ی آخر عمرش باشه، تمام خاطرات قشنگ‌شون باهم‌و مرور می‌کرد و در حالی که می‌دونست هیچ‌وقت تکرار نمی‌شن، بی‌صدا اشک می‌ریخت."

خاطره ها عجیبن گاهی باعث سرخ شدن گونه ها می‌شن و گاهی چشم ها.

طوری دیگه دوسِت ندارم که انگار نه انگار یروزی تنها دلیل ادامه دادنم بودی.

من بغض فرو می‌خورم و جای تو خالیست هرجا که دوتا صندلی ساده ببینم... احسان افشاری*

شب بخیر🌝

:))