"بعد از اونهمه اتفاق، آروم در گوشه‌ای از اتاقش نشسته بود و انگار که هفت دقیقه‌ی آخر عمرش باشه، تمام خاطرات قشنگ‌شون باهم‌و مرور می‌کرد و در حالی که می‌دونست هیچ‌وقت تکرار نمی‌شن، بی‌صدا اشک می‌ریخت."

خاطره ها عجیبن گاهی باعث سرخ شدن گونه ها می‌شن و گاهی چشم ها.

طوری دیگه دوسِت ندارم که انگار نه انگار یروزی تنها دلیل ادامه دادنم بودی.

من بغض فرو می‌خورم و جای تو خالیست هرجا که دوتا صندلی ساده ببینم... احسان افشاری*

شب بخیر🌝

:))

نمیتونم باهاش کنار بیام، ولی این یه واقعیته که گاهی برای انجام کار درست لازمه که تصمیمای غم انگیز بگیریم..

عاشق دوست داشتن چیزها و کساییم که بقیه دوسشون ندارن:)

اگه یکی براتون مهمه بهش نشون بدین، آدما هرجا احساس کنن مهم نیستن می‌رن!

تو همونی هستی که همه اطرافیانم از اینکه انقدر با ذوق و شوق ازت حرف زدم خسته شدن:)