فعلا تا یه مدت به خاطر دیدنِ بیشترِ کام تا لام و سه تفنگدار انگیزه کافی برای زنده موندن دارم؛>
واقعیت اینه که بقیه نهایتا میتونن باهامون همدردی کنن، هیچکس نمیتونه غصه ها و احساساتی که از سر گذروندیم رو واقعا درک کنه.
دچار نوعی بهتزدگی و بیحسی شدهام. احساس خستگی نمیکنم، خوابم نمیآید،
غصهدار نیستم، شاد هم نیستم.
کافکا*