حسینیه‌ی‌ خودمان است... همانی که مادرم از بچگی سندش را به نام عشاقِ اباعبدالله می‌داند و هرموقع مطلبی در رابطه با اینجا باشد؛ آنرا با میمِ مالکیت خطاب قرار می‌دهد... درحالِ تماشای تعزیه هستم البته باحضورِ عرقی که از زیر روسری اصرار دارد خودی نشان دهد و خرمگسِ معرکه شود... خودمانیم؛ با این گرما‌ی‌ چندین درجه‌ی‌ امروز عجیب می‌شود حسین را فهمید...

جوانی ۱۶،۱۷ ساله پارچِ آبی رنگِ بدون درب را در دست دارد و با تعدادی لیوانِ پلاستیکی که مثل برج روی هم قرار گرفتند، به کسانی که همچین روزی عزیز از دست داده اند؛ آب تعارف می‌کند... می بینم جمعیتی را که امروز همگی خواهان جرعه ای آب اند...

کمردرد؟ پادرد؟ گرما؟ به پای یکی از رنج های آقا میرسه،؟!

گوش تیز میکنم؛ صدای طبل، همهمه‌ی‌ جمعیت، یاحسینِ کسانی که نخل را بر دوش دارند؛ بوی شربت آبلیمو، همه باهم مخلوط شده و مسیر اربعین را تداعی می‌کنند... حاجت مردم در این مسیرِ اربعینی را نمی‌دانم.. ولی یقیناً تهِ دلِ همه، آرزوی کربلا و بین الحرمین، بیداد می‌کند...

درسِ امشب: وجودِ برخی آدما توو زندگی الزامیه... درست مثل نمک غذا؛ اگه نباشن، طعمِ زندگی دلچسب نیست... پ.ن: اگه نمکِ زندگیتون رو میشناسید؛ قدرش رو بدونید...

نیازمند گریه های طولانی، زیر قبه حرم امام حسین:)

رسیدم به کوچه ای باریک که نورش را تنها ماه تنظیم میکرد... چشم تیز میکنم به انتهایش... موکبی کوچک که میزبانش دختربچه ای حدودا ۵،۶ ساله است؛ چشمم را می‌گیرد... لباس و شلواری مشکی، روسری‌ای روشن و آن چند شاخه‌موهای خرماییِ بیرون آماده از روسری اش؛ خانوم تر ساخته بودنش... از ماشین پیاده شده به سمتش حرکت میکنم... با دست‌هایِ کوچکش پارچِ شربت را به طرف لیوان های باریکِ شیشه ای می‌گیرد و شربتِ آبلیمو را روانه‌ی‌ لیوان می‌کند... شربت را از داخل سینی برداشته و با نوشیدنش، وجودم را پر از عشقِ خالصانه میکنم... عشقِ خالصانه‌‌ای که آن دختربچه‌ی‌ِ خانوم، جزو محتویاتِ شربت درنظر گرفته بودش..

یه سوال دارم خدمتتون... لطفا اگه مقدوره همتون جواب بدید... کدوم متن بنده در آوایِ قلم رو به هنگامِ خواندن، خیلی دوست داشتید؟! یعنی کدوم بیشتر به دلتون نشست...!؟ https://abzarek.ir/service-p/msg/2219833