اوج فریبِ این خنده های بی روح...

آن که آسوده خواب است به بازوی رقیب بالش نم زده از اشک چه می‌داند چیست!

چه دردِ استخوان سوزی‌ میان شعر پیچیده‌ست تو در هر بیت پنهانی و در هر واژه، پیدایی!

شده آیا که گهی بغض به پایت بزند؟! رعشه افتد به دلت غم به هوایت بزند؟

بغضی به دلم بوده ولی خنده زنم باز این خنده که بر چهره زنم حکم نقاب است

چه زیبا می شود گاهی به شخصی مبتلا گشتن

چشم‌مان خورد به هم صاعقه زد پلکم سوخت

مژده‌ی آمدنش قیمت جان می‌‌ارزد...

آغوش تو ممنوعه ترین نقطه شهر است ما جد و پدر جد همه ممنوعه پسندیم

به کام ما بُوَد عالم اگر او یار ما باشد...

دنیا غزل نداشت اگر دختری نبود...

«آدم ها یک بار عمیقا عاشق می‌شوند، چون فقط یک بار نمی‌ترسند که همه چیز خود را از دست بدهند؛ امّا بعد از همان یک بار، ترس ها آنقدر عمیق می‌شوند که از عشق، دیگر دور می‌ایستند.» #آلبر_کامو