زخم هایش را بوسید و از خودش بابت تمام آنها عذر خواهی کرد، زندگیاش را در آغوش گرفت و از میان تاریکیها جوانه زد
در نامهای به دوستش نوشت:
«هر دفعه که ارتباط من با دنیا و آدمها قطع میشود و غرق میشوم، تو تنها کسی هستی که بالای صخرهها منتظرم میمانی و هرگز تنهایم نمیگذاری.»
چشمهایش قهوهای بودند و به حق فهمیدم
قهوه از سیگار و قلیان اعتیادآور تر است
تو را که لمس میکنم،
سر انگشتانم جوانه میزند
انگار که آب به خاک تشنه رسیده باشد...