در نامه‌ای به دوستش نوشت: «هر دفعه که ارتباط من با دنیا و آدم‌ها قطع می‌شود و غرق می‌شوم، تو تنها کسی هستی که بالای صخره‌ها منتظرم می‌مانی و هرگز تنهایم نمی‌گذاری.»

چشم‌هایش قهوه‌ای بودند و به حق فهمیدم قهوه از سیگار و قلیان اعتیادآور تر‌ است

زلف برباد نده ای مه خوش قامت من تاب گیسوی تو  دیوانه کنَد آدم را

تو را که لمس می‌کنم، سر انگشتانم جوانه می‌زند انگار که آب به خاک تشنه رسیده باشد...

که علاج دلتنگی، آغوشی‌ست طولانی با بوسه های بسیار... #لاادری

سپارم به تو جان که جان را تو جانی...

بی ‌تو تاریک نشستم، تو چراغ که شدی؟

نامِ تو می‌دهددلِ ما را جَلا حُسیـــن #قراری‌با‌حسین

گفتم که عشق چیست؟ تهی کرد جام و گفت: بر هر کسی به شیوه‌ای این داستان گذشت

به چشمانت! که چشمم را به جز چشمت نمی‌باید.‌‌.‌.

اولین بار که دیدمت از نگاهت نور چکه می‌کرد و ماه در قهوه‌ی چشمانت شناور بود و من یقین یافتم که تو گونه انسانی ماه هستی...

ای سرزمین! کدام فرزند ها، در کدام نسل، تورا آزاد، آباد و سربلند، با چشمانِ باورِ خود خواهند دید؟