که علاج دلتنگی، آغوشی‌ست طولانی با بوسه های بسیار... #لاادری

سپارم به تو جان که جان را تو جانی...

بی ‌تو تاریک نشستم، تو چراغ که شدی؟

نامِ تو می‌دهددلِ ما را جَلا حُسیـــن #قراری‌با‌حسین

گفتم که عشق چیست؟ تهی کرد جام و گفت: بر هر کسی به شیوه‌ای این داستان گذشت

به چشمانت! که چشمم را به جز چشمت نمی‌باید.‌‌.‌.

اولین بار که دیدمت از نگاهت نور چکه می‌کرد و ماه در قهوه‌ی چشمانت شناور بود و من یقین یافتم که تو گونه انسانی ماه هستی...

ای سرزمین! کدام فرزند ها، در کدام نسل، تورا آزاد، آباد و سربلند، با چشمانِ باورِ خود خواهند دید؟

به آیندگان بگو که شب ما چقدر شب بود و روز و روزگار ما چطور مرد و پیکر رویا باخته‌ی ما در کدام دره یا پستو پرت شد، رها شد، لگد شد...

در سرزمین من آغوش‌ها، برای بدرقه گشوده می‌شوند‌.

برای لحظه های سخت دل کندن برای سکوت سنگین مسیر خونه تا فرودگاه برای زندگی‌ای که نمیدونی چطوری میشه توی دوتا چمدون جاش داد برای حسرت دیدار برای تو،برای من برای وطن،برای مهاجرت برای ساختن خونه‌‌ای تازه برای چشم های خیس از غم غربت

صدای چرخای چمدونت تو فرودگاه...