هر شب ای دل، گفتوگوی زلف جانان میکنی
خود پریشانی و ما را هم پریشان میکنی
به قومی مبتلا شدهایم که فکر میکنند
خدا جز آنها کس دیگری را هدایت نکرده است...
بارها این سوال را از خود پرسیدهام:
که اگر به جای چهرهی انسانها،
نوای قلبشان را میدیدم،
از میانشان میگریختم؟
یا عاشق میشدم؟
رفیقِ ندیدهیمن
در نهایت اگر اندوهت آنقدر زیاد شد
که حرف زدن برات دشوار بود،
به سمت من بیا تا کنار هم سکوت کنیم:)
او نمیدانست که وقتی حالم را می پرسید؛
درختها سبزتر می شدند، روزها زیباتر میشد و خدا به من نزدیکتر
هر انسانی در لحظهی خطا، بهترین تصمیمی رو گرفته که دانش و ظرفیت روانی اون روزش بهش اجازه میداده؛
رشد واقعی، از پذیرش همین واقعیت شروع میشه.
بخشیدن خود برای اشتباهات گذشته، نیازمند فراموش کردنشون نیست؛
نیازمند بازخوانی اونها با نگاهیست که دیگه تنها بر نقص ما متمرکز نباشه.
شاید هیچوقت از کسانی که به دیگران اهمیت میدهند،
آنقدر که شایستهاند قدردانی نشود.
پس، ممنون از تو.
محبت و مهربانیات دنیا را تغییر میدهد؛
حتی اگر خودت هرگز این تغییرات را نبینی.
رفیقِ ندیدهی عزیزمن، با خودت هم مهربان باش🩵
فراموش کردنِ کَسی مثل این است که شبی فراموش کنی چراغِ حیاط پشتی را، خاموش کنى...
چراغ، تمام روز بعد روشن میماند، و نورِ خورشید مانع فهمیدنت میشود.
اما تاریکیِ شبِ بعد، وا میداردت که به یاد آوری...