خنده بود قبلا بر هر دردِ بی درمان دوا بوسه شد درمانم، از وقتی که بوسیدم تو را ـ میعاد

روزی که مرگ بی‌خبر از راه می‌رسد آن پلکِ‌ آخری که بهم میزنم، تویی

اگر بتوانم دلی را از شکستن بازدارم بیهوده نزیسته‌ام اگر بتوانم رنجی را بکاهم یا دردی را مرهم نهم یا مرغکی رنجور را به آشیانه بازآورم، حاشا بیهوده نزیسته‌ام

نامت اگر میان هزاران نوا رسد پیش از دو گوش، بر دلِ من آن صدا رسد... ـ میعاد

تو شدی قندِ خراسان و منم چای شمال قصه‌ی تلخیِ من با لب تو شیرین شد…

آدم‌های زیادی تنت را می‌خواهند، چون چشم‌هایشان ارزان است. تنت بماند برای آن‌که عاشقِ روحِ بی‌دفاعت شد🩵

قهوه و شعر و خیالِ‌تو و این باد خنک باز لبخند بزن،قهوه شکر میخواهد

او هرگز متعلق به من نبود فقط خیال مورد علاقه‌ام بود ـ میعاد

اولین چیزی که تو رو واسم دوست داشتنی کرد،لبخندت بود هر وقت تو میخندیدی،منم ناخودآگاه لبخند میزدم

رفقای عزیز گویا تحت تاثیر هوای پاییزی قرار گرفتید🌩️🍁 ببین رفیقِ‌من، مووان یعنی خنثی‌سازی بارِ هیجانی خاطره پاک نمیشه؛ فقط از بخشِ بحران (آمیگدال) به آرشیوِ راکد ذهن منتقل میشه در نتیجه‌ باعث یادآوری بدون فروپاشی میشه به‌جایِ «درد»، فقط «اطلاعات» باقی میمونه خاطرات بخشی از پوستِ ما شدن مووان یعنی اون پوست، دیگه درد نمیکنه عبور کردن، پاک کردنِ ردِ پا نیست؛ عبور کردن یعنی نگاه کردن به ردِ پا، و راهی شدن به سمتِ افق.

آرزو می‌کنم تو این پاییز، بیشتر از آن‌که به «چرا»ها فکر کنی، به «چگونه» زیستن در میانِ تضادها فکر کنی؛ پاییز، هم زرد است و هم سرخ؛ هم مرگ است و هم زندگی. یک تناقضِ زیبا...

روز دختر مبارک، تویی که یه‌ تنه برای رویاهات میجنگی، تو مملکتی که دختر بودن یکی از سخت‌ ترین کاراست. اونقدر غرق کار و هدفاتی که فرصت هیچ حاشیه‌ای رو نداری. روز دختر مبارک، تویی که زیباترین صفات خداوند رو داری: مهربونی، صبوری، لطیفی، دلسوزی، کلی صفات دیگه که فقط به خودت میاد. روزت مبارک زیباترین ظرافت جهان🩵