منحصر به تو ترین آدمِ رویِ زمین، منم...

ما به خلوت با تو؛ ای آرامِ جان،آسوده‌ایم

من با معرفت بزرگ شدم نه با منفعت، ارتباطم با آدمها براساس نان و نمك است نه ريا و نقشه...

آدم‌ها را مثل مهمان‌های محترم زندگی‌تان بدانید، نه اکسیژنی که بدون آن خفه می‌شوید. از بودنشان و همنشینی با آن‌ها لذت ببرید، اما رفتن‌شان را پایان نفس کشیدن خود نکنید.

‏چرا مثلِ ما دل‌تنگ نمی‌شوند ‏مگر شهرشان شب ندارد؟

دو چيز با هم جمع نمى شوند! چشمانت و آرامش نبض ام...

تو امّا وارد رگ هایم شدی در جانم ریشه زدی و با روحم ادغام شدی

و عطر گردنش چیزی شبیه بوی دشت آغشته به زنبق و شهد بوی نم ،بوی خیس کوچه بوی خاک مزارع باران خورده

سلام بر پیچشِ تنِ تو که مثلِ خواب و رویاست

لبش حاصل خیزترین زمینِ دنیاست هی بوسه بکاری؛ بوسه بکاری

به موی تو آشفته‌ام به بوی تو مست

و تو خيره‌ كننده بودى؛ براى منى كه از نگاه كردن به آدم ها متنفر بودم