یکی از گرین فلگترین ویژگیها برای رابطه اهل یادگیری بودنه. رابطه بیشتر از هر چیزی به این نیاز داره که تو بخوای دنیای یه نفر دیگه رو مشاهده کنی، بشناسی، جاهایی که لازمه کنجکاوی نشون بدی و بیشتر بپرسی و بگردی تا درک بهتری از دیگری و نیازهاش پیدا کنی.
اهل یادگیری بودن به یه انعطافی نیاز داره که بتونی با ندونستهها و ابهامها و اشتباههات مواجه بشی و تغییر ایجاد کنی و سازگارانهتر تعامل کنی که اینم خیلی به درد رابطه میخوره.
افتخار کن به اینکه کنار هرکسی نمیشه پیدات کرد
شوآف کن با این موضوع که هرجایی نبودی و نیستی
مغرور شو به خودت که نه دم دستی و سطحی بودی و نه تشنه ی پول و جنس مخالف و مهمونی
اتفاقا دقیقا همیناست که غرور میاره، نه اون غرور کاذب الکی که با دیر سین کردن پیام و کم محلی میاد.
محبوب کسی بودن به انسان توانایی،و دوست داشتن دیگری،به او شجاعت می بخشد
- لائوتزو
دوست داشتنِ کسی که دوستت ندارد
تنها گناه کبیرهای است که در ازای آن
تو را به جهنم نمیبرند،
بلکه جهنم را به دنیایت میآورد
من میروم؛
و کلید این خانه ی دلگیر را زیر هیچ گلدانی نخواهم گذاشت.
دلتنگ که شدی آمدی نبودم
نگرد؛
باران هرگز شبیه آنچه بود،
به آسمان بر نمی گردد.
روزی با تنِ خسته و با افتخار روی قله آرزوهایم میایستم و اشک میریزم🌱
#مخاطب_نوشت
چرا کسی از رنجِ عمیقِ صمیمیتهای از دست رفته حرفی نمیزند؟ چرا کسی نمیگوید به مثابهی داغِ همیشگیِ از دست دادنِ عزیز میمانَد! به مثابهی قطع عضو! دورافتادنِ ابدی از زادگاه و ترک غریبانهی وطن!
چرا کسی نمیگوید عذاب حزنانگیزیست که باشد و ببینیاش و با او حرف بزنی و احساس سابق را به او نداشتهباشی و برایت غریبهترین باشد! کسی که روزی عزیزترین و نزدیکترین به تو بود! کسی که بیشتر از هرکسی عاشقش بودی! اینگونه است که میایستی مقابلش و هاج و واج میمانی از حجم بیتفاوتیِ آکنده میانتان و از خودت میپرسی؛ چه چیزی ما را باهم اینقدر غریبه کرد و چه اتفاقی افتاد که دیگر شبیه به قبل همدیگر را دوست نداشتیم؟!