من هیچ وقت اون دختری که بابام میخواست نبودم.

اون دختریم که بابام میخواد اصلا سلیقه من نیست. هاها

از امروز یه تغییر اساسی به زندگیم دادم (موها مو چپکی میزنم که تنوع بشه)

ولی من مطمئنم همه مشکلات کشور و دنیا و جهان و زندگی با یه پیتزا پستو حل میشه.

کاش آسمونِ این‌جام سرخ بشه از برف.

ولی من هر موقع به حرف مامان بابام گوش ندادم ضرر کردم.

دارم به این فکر می‌کنم اینکه اشتباه کردی فدای سرت و ازش به عنوان تجربه یاد کن صرفا ظاهر ماجرا رو می‌پوشونه، اون اشتباه تا ابد مثل سایه دنبالت می‌کنه و کنارته. هر اشتباهی یه تاوانی داره و اون تاوان تا ابد همراهته. شاید اون تاوان از بین بره بعد مدت ها، ولی جاش مثل جای زخم باقی میمونه.

چجور میشه تو دنیایی خوشحال بود که غم روز به روز جاشو به شادی میده؟

چجور میشه تو دنیایی خوشحال بود که همزمان آدم کناریت داره درد میکشه؟

چجور علم پیشرفت کرده وقتی برا دلِ گرفته قرصی دوایی چیزی هنوز کشف نشده؟

آدم چجور میتونه کسایی که دلشو شکستن رو ببخشه؟

باید فاصله بگیرم از بیشتر آدمای دورم گاهی غار تنهایی آرامشش از زندگی با آدما بیشتره.