تو زندگیم اشتباه زیاد کردم ولی خداروشکر اینستا نصب نکردم.

خدایا، من پول‌دار نیستم. خانه‌ی پنت هاوس دار هم ندارم. در منطقه‌ی بالاشهر هم زندگی نمی‌کنم. تخت خواب هم ندارم. اما ممنون بابت همین حداقل‌ها، همین زندگی کوچک. همین بالش و پتو. بوی نم کولر آبی. آب دادن به شمعدونی. خنکی سرامیک. همین نون و پنیر و سبزی و گوجه. ممنون بابت خنده‌های مامان.

ای برادر تو همه اندیشه ای، مابقی خود استخوان و ریشه ای

در این روزگار جان مهم تر از اندیشه بود.

آب بخار می‌شود. می‌رود توی قسمت فوقانی کافی‌میکر. آنجا از داخل پودر قهوه عبور می‌کند و دوباره مایع می‌شود. بعد از توی جوراب زنانه‌ای رد می‌شود و صاف می‌شود. و قهوه می‌ریزد توی فنجان.

انبه هدیه دادن را نرمالایز کنید.

چقدر زنان سرزمینم زیبا هستند. احساس می‌کنم علفی هستم میان اینهمه ریحون.

یه استاد دارم که در واقعیت صرفا چون آدم خوبیه دوسش دارم. دیشب خواب دیدم تو خوابم عاشقش شدم.

الان احساس می‌کنم در واقعیت هم عاشقش شدم و درس شو بیشتر دارم می‌خونم. فقط حیف که ۲۰ سالی ازم بزرگ تره.

بچها زشته برم به استاد پیام بدم بگم دیشب خواب دیدم تو راهپیمایی نیمه شعبان دیدم‌تون و عاشق‌تون شدم؟ می‌شه تو خواب امشبم ازم خواستگاری کنید و باهم تو خوابم زندگی‌مونو شروع کنیم؟ اما در واقعیت فقط شاگرد و استاد بمونیم؟