در من کسی آهسته می‌گرید. _ابتهاج

ویران شده را حوصله منت معمار نباشد ویرانه‌ی مارا بگذارید که ویرانه بماند

_

دانی چو خدا خواسته هرگونه قضا را راضی به قضا باش که بی مصلحتی نیست

کوه را با آن بزرگی می توان هموار کرد حرف ناهموار راهموار کردن مشکل است

بال پریدنم اگر هدیه نمی‌دهی دگر، می‌شکنی زمن چرا پای دویدن‌؟ این مکن

«صفرها را بستند تا ما به بیرون زنگ نزنیم؛ از شما چه پنهان! ما از درون زنگ زدیم.» #حسین_پناهی

آدم به همه چیز عادت می‌کند. حتی به بی‌کسی، حتی به نبودن. #زویا_پیرزاد

در و پنجره ی تاريخ را به هم می کوبم ! من پای همين پنجره ها پير شدم ! پای همين بسته ماندن ها... آنقدر بر دهانم زده اند که حرف هايم همه ،کبود شدند و َچقدر حرف هايی که نگفته ام درد می کند ... من کوچک مانده ام وَ برای بزرگ شدنم هيچ فصلی پا پيش نمی گذارد ... مینا_آقازاده

قدش کوتاه بود و کیسه سفید بزرگی که مملو از آبنبات و آدامس بود در دست داشت،در دست دیگرش کارت و رسید خریدی بود که نشان میداد به تازگی خرید کرده است. با استاد و دبیر محبوبم در حال رد شدن از کنارشان بودیم. در حال دادن آبنبات و آدامس به دو دختر بچه دبستانی بود،از دستش آدامسی بر زمین افتاد ایستادیم استاد آن را برداشت و در دست دختر بچه گذاشت. آهان! همان لحظه بود که مچمان را گرفت. به من گفت: دستت رو بیار جلو. هرچی ممانعت کردم و تشکر قانع نشد. به ناچار دستانم را جلو بردم مشتش داخل کیسه رفت و پر بیرون آمد محتوای آن در دست من فرو ریخت. دوباره گفت: آهان این سه تا آبنبات برای شما سه نفر بیا اینم نفری دو تا آدامس، وایسا بزار عکس برگردونم بهتون بدم... اینو بدم... حسابمون صاف میشه، اینم برای شما بفرمایید. دستش را از جیبش بیرون آورد داد و رفت، حتی مهلت نداد بپرسیم مناسبتش چه بود؟! انگار فرشته ای بود که آمده بود خستگی ام را با دادن اینها با خود بشوید و ببرد. حالا که این را مینویسم اگه مهلت میداد و میگذاشت تشکر کنم به او میگفتم ممنونم که مرا آدم حساب کردید و حواستان بود که گرچه ما آدم بزرگیم ولی آدم بزرگ ها هم دل دارند و گاهی همچین چیز کوچکی هم میتواند برای آنها خنده بیاورد، ممنونم و امیدوارم هر کجا که هستید سالم و سلامت باشید، و نسل تان آدم های حسابی مثل شما باشند...

می ماژور، اون قلبی که تو سینه داری پرورش میدی بیش از اندازه زخمیه، ترمیمش کن.

:)