خنده ی من از گریه غم انگیز تر است...

شب را چه گنه که این حدیث سر درازی دارد...

میخواهم حداقل یک نفر را داشته باشم که با او درمورد همه چیز صحبت کنم ؛ درست همانطور که با خودم حرف میزنم...

غم خودش می‌داند به چه کسی پیله کند با سنگ دلان کاری ندارد، ساده دلان را ویران می‌کند...

من قفلِ زنگ‌خورده ی جامانده بر دَرَم...

بهر دل کندن تو نیست اگر میگریم گریه ام از سر جوریست که بر خود کردم °zeinab°

از بارش بی موقع باران چه بگویم؟ از بام ترک خورده‌ی ویران چه بگویم؟ نم نم زده غم تیشه به رگ‌های خیابان، از دیده‌ی نمناک  درختان چه بگویم؟ حیرانم و آواره‌ی هر کوچه و برزن... رفتی و من از این دل حیران چه بگویم؟ پاییز دلم گشته هم آوای زمستان... پژمرده تن از شاخه‌ی عریان چه بگویم؟

من شکستم که نیوفتد تَرَکی بر دل تو نشد آرام دلت، باز بگو میشکنم . .

عُمرَم گَهی با غَم،گَهی با دَرد گُذَشت! تاریخ زِندگی اَم،هَمع با دَرد گُذَشت! این جوونی،آرزویِ کودکی هایَم نبودُ با دَرد گُذَشت! حیف اَز جوانی اَم کِ هَمه با دَرد گُذَشت!

دلم مهمانسرایِ غصهٔ دنیاست پنداری غمی بیرون نرفته زین سرا، آید غمی دیگر...

_