همین تو را بس که من دیگر تو را آنطور که میدیدم نمیبینم ... #محمود_درویش

ای دلِ غمدیده حالت را به درمان خوش نکن عاقبت هر آدمی با خاک یکسان می‌شود...

دل که رنجید از کسی خرسند کردن مشکل است شیشه بشکسته را پیوند کردن مشکل است

گفته بودی دوستم داری دروغت فاش شد من دروغی تازه تر هر بار می‌خواهد دلم...

در رفتن جان از بدن،گویند هر نوعی سخن اما به چشم خویشتن،دیدم که جانم میرود

در این جبهه بمانم،تو نمانی و منه خسته بمیرم تو چگونه غم دل را ز دل خود به رهانی؟ #غم_زده

در خموشی‌های من فریادهاست آنکه دریابد چه می‌گویم کجاست؟!...

چنان عمری به من رفته که مدهوشم برای مرگ که شب را تا به صبح خوابم روز می کوشم برای مرگ چنان طفلی که میل دارد که نوشد شیر از مادر همان گونه خروشانم به هر لحظه برای مرگ مرا از چه بترسانی؟از مردن؟ که زنده میشوم روزی که آید به سراغم مرگ بداهه #غم_زده

_

ولی آمدن همیشه کافی نیست... گاهی ماندن مهم تر است... بیای و بروی چه فایده؟ کاش میتوانستم آدم ها را پیش خودم نگه دارم...

این از صبح تا حالا ذهنم رو مشغول کرده. خیلی حرف تو همین جمله‌س

دلم میخواد بین ستاره های آسمون قایم بشم و مدتی از این زندگی دور بمونم.