در خموشی‌های من فریادهاست آنکه دریابد چه می‌گویم کجاست؟!...

چنان عمری به من رفته که مدهوشم برای مرگ که شب را تا به صبح خوابم روز می کوشم برای مرگ چنان طفلی که میل دارد که نوشد شیر از مادر همان گونه خروشانم به هر لحظه برای مرگ مرا از چه بترسانی؟از مردن؟ که زنده میشوم روزی که آید به سراغم مرگ بداهه #غم_زده

_

ولی آمدن همیشه کافی نیست... گاهی ماندن مهم تر است... بیای و بروی چه فایده؟ کاش میتوانستم آدم ها را پیش خودم نگه دارم...

این از صبح تا حالا ذهنم رو مشغول کرده. خیلی حرف تو همین جمله‌س

دلم میخواد بین ستاره های آسمون قایم بشم و مدتی از این زندگی دور بمونم.

“این ابرها… انگار حرف‌های نگفته‌ی زیادی در دلشان دارند، درست مثل من.”

یه روز میرم آسمون شاید اونجا دیگه احساس زندانی بودن نکنم...

هوم فردا شد و من هنوز خود درگیرم

شب به تنهایی خودش مامور بر ازار ماست وای از ان ساعت که با غم هم تبانی میکند

تورس ، تو میدرخشی.

درخشیدن؟