درخشیدن؟

کلمه جالبیه ولی به من نمیخوره:))

من عادت دارم بقیه بدرخشن نه من:)))

هیچکس چشم به راه من دیوانه نبود هرچه بر در زدم انگار کسی خانه نبود - فاضل نظری

13:13

گر هزاران دام باشد در قدم چون تو با مایی نباشد هیچ غم #مولانا

به چشم خویشتن دیدم که جانم میرود...

دلا از دست تنهایی بجانم ز آه و نالهٔ خود در فغانم شبان تار از درد جدایی کند فریاد مغز استخوانم؛ "بابا طاهر"

قلم بتراشم از هر استخوانم مرکب گیرم از خون رگانم بگیرم کاغذی از پرده ی دل نویسم بهر یار مهربانم... "بابا طاهر"

‌‌ عزیزِ من ، ما آدم‌ها چیزی به اسمِ فراموشی نداریم ، می‌دانم شب‌هایت سخت می‌گذرد و روز‌هایت را به امید "فراموشش‌ می‌کنم" می‌گذرانی ، اما من به تو می‌گویم که منتظر فراموش‌ کردنش‌ نباش تو فقط می‌توانی خاطراتِ‌ او را لایِ یک کتاب بُگذاریُ ببندی و خودت را مجبور کنی سمتِ آن کتاب نروی و بعد از مدت‌هایِ طولانی ، گریه‌هایِ ممتد و شب‌هایِ سخت ، تازه عادت می‌کنی که دیگر سمتِ آن کتاب نروی . پس در واقع فراموشی در کار نیست ، [ ما فقط به نبودن‌ها عادت می‌کنیم . ]